En het gaat verder...

Lichte krampjes in mijn baarmoeder...
Bij momenten overgevoelige tepels...

Mijn hart heeft al aangenomen dat ik zwanger ben, alleen mijn verstand twijfelt nog.
Oh man, als ik niet zwanger zal blijken, ga ik het toch even moeilijk hebben...

Vaag, vager, vaagst...

Een licht misselijk gevoel deze ochtend.
Al twee dagen meer slijm.

Maar geen innestelingsbloeding, geen duidelijke ochtendmisselijkheid (hoewel, daar zit ik niet echt op te wachten), en jammer genoeg ook geen flashy neonletters op mijn venusheuvel die aangeven dat mijn baarmoeder verhuurd is voor de komende negen maanden...

Nog een kleine week voor ik mag testen. Twee weken duren onmenselijk lang.

Hoe voelt dat?

Hoe voelt dat, een innesteling? Ik heb steken in mijn baarmoeder, zou dat iets betekenen? Ik ben ook lichtjes misselijk. Is dat door een innesteling, honger, slaaptekort, of ben ik misschien een beetje ziek?

Ik weet niets. Ik ben nog nooit zwanger geweest, dus kan ik ook niet weten hoe het voelt. Je mag nog honderden verhalen horen van hoe andere vrouwen dat voelden, zolang je niet weet hoe je eigen lichaam reageert, kan je het niet weten. En zelfs dan nog zijn die tekenen waarschijnlijk niet altijd even duidelijk.

Ik ben echt benieuwd. Ik heb er een goed oog in, voor deze maand. Maar ja, het is niet omdat ik ernaar verlang, erop hoop en erin geloof, dat het ook zo zal zijn natuurlijk.

Duimen...

Het grote verlangen

Het brandt in mij, verschroeit me van binnenuit. Al 3,5 jaar piekt het soms en gaat het dan weer liggen, maar verdwijnen doet het nooit: het universele verlangen van de vrouw naar een kind heeft ook mij volledig in zijn ban.

Het is geen lijdensweg, ik lig niet dag in dag uit te bleiten van miserie omdat ik nog geen kind mag/kan krijgen. Integendeel, over het algemeen blijft het stilletjes in zijn hoekje zitten, al wuift het regelmatig eens met een klein mollig handje naar mij om te zeggen 'hoi, ik ben er nog'.

Maar af en toe sjot het eens ferm tegen mijn hart, en dan doet het pijn. Ik wil een kind. Ik moet en ik zal een kind. Hebben, krijgen, maken, baren, whatever. Als ik maar een kind.

Dan zouden die negen maanden niet rap genoeg kunnen gaan. Terwijl die nog niet eens zijn begonnen. Terwijl het nog volop aftellen is naar de volgende eisprong. Waarom springen eieren niet elke dag eens, gewoon 'hop', zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Waarom moet die baarmoeder elke maand opnieuw volledig schoongemaakt worden, zo vuil was die in die paar weken toch nog niet geworden? Dat een maand zo lang kon duren, heb ik nooit geweten. Dag. Per. Dag. Per. Uur. Bijna...

En dan springt dat ei. Denkt ge. Hoopt ge. En wil je seks. Per se. Nu. Want van een moedergevoel word je gelukkig ook gloeiend heet. De kinderwens als ultiem afrodisiacum.

En dan is al dat springen van die eieren weer voorbij, en moet je wachten. Weeral. Nog eens twee weken. En dan hopen dat er geen bloed komt of het gedoe begint weer van voor af aan.

Derde keer goeie keer. Drie keer is scheepsrecht. Nèm.

Cyclus 2: mislukt

Vanmiddag zijn mijn regels erdoor gekomen. Ze hadden zich al een paar dagen aangekondigd, met een roze schijn en dalende temperaturen. Temperaturen, ja. Elke ochtend als ik net wakker ben, meet ik mijn temperatuur. En hoewel Fertility Friend niet echt door had wanneer mijn eisprong nu precies was, leek er toch min of meer een lijn in te trekken. Deze tweede cyclus duurde 26 dagen. Al een stuk beter dus dan de 37 dagen van de vorige keer, die ik te danken had aan mijn gewoonte om mijn Nuva-ring 28 dagen in te houden in plaats van 21 dagen. Dat zal me leren, tam te zijn. Maar goed, weer een normale cyclus dus. 26 dagen. Ik had nooit gedacht dat ik blij zou zijn met een zo korte cyclus, maar toch ben ik dat nu wel degelijk. Twee dagen minder lang aftellen naar zekerheid, of ik zwanger ben of niet. De eerste keer, toen mijn regels zo lang uitbleven, begon ik echt al te twijfelen, en ik heb zelfs een zwangerschapstest gedaan. Deze keer niet. Ik wist dat ik niet zwanger was. Om de ene of andere reden heb ik het gevoel dat ik het zal weten als ik zwanger ben. Dat mijn lichaam me dat zal vertellen. En deze keer was het alleszins bijzonder zwijgzaam, dus ik wist wel dat het niets zou zijn. Volgende keer beter.

Een nieuw begin

Op alle vlakken.
Bijna een jaar geleden startte ik deze blog, een beetje geheim, omdat mezelf te beschermen tegen druk van buitenaf om te schrijven. En maar goed ook, want in bijna een jaar tijd heb ik toch de volle twee schrijfsels geproduceerd.

En nu begin ik weer. Met een nieuwe reden. Ik wil op deze blog mijn relaas schrijven van het proberen zwanger te worden. Voor mezelf, als dagboek, om later op terug te kijken, misschien om later op mijn blog te plaatsen. Ik hoop dat ik meer reden heb om hierop te schrijven dan ik in het voorbije jaar had.