Hypochonder of het toch in het oog houden?

Ik had het gisteren nog met L. over hypochonders. Dat sommige mensen toch wel heel snel denken dat ze kanker hebben als ze ergens een steek voelen ofzo. Ik ken er zo nog een paar...
En zelf ben ik het ook, maar een beetje maar. Waar échte hypochonders ook werkelijk naar de dokter crossen, wuif ik het zelf weg, lach ik eens met die grote woorden die in me opwellen...
Zo had ik tijdens die week eind december begin januari, toen ik dacht dat ik zwanger was, bijna constant steken in mijn baarmoeder. Of tenminste, er vlak naast, zo ter hoogte van mijn eileiders. De term 'buitenbaarmoederlijke zwangerschap' is toen een paar keer in mijn hoofd gesprongen, maar vloog ook even snel weer buiten omdat ik weiger te panikeren om een paar steekjes. Ze zijn na een paar dagen ook gewoon vanzelf weggegaan, die steken.
En nu... zijn ze daar terug. Niet in dezelfde context, het is nog te vroeg voor een eventuele innesteling. Of het zou een buitenbaarmoederlijke moeten zijn, haha :-) Nee serieus, ik voel weer steken, al sinds gisterenavond vrij vaak, maar ik maak me voorlopig echt geen zorgen. Als het nu echt pijnlijk zou worden, ja. Of als het echt wel lang zou aanhouden. Maar voorlopig scherm ik mezelf af van overdreven reacties. Als ik een echte hypochonder zou zijn, en ik zou naar de dokter moeten rennen bij elke steek of elk gevoel in mijn lijf dat ik niet meteen kan verklaren, ik zou een abonnement bij moeten nemen :-)

The Jumping Egg

Hij is gesprongen. Vrijdag. Zegt Fertility Friend tenminste. Ook andere lichamelijke signalen waren het daarmee eens, dus het zal wel kloppen...
En daarmee zijn we weer in de afwachtfase beland. Vóór eind deze week verwacht ik niets te voelen, daarna zal ik mijn uiterste best doen om niets te voelen :-)

Groempf

Tss. Ik dacht dat mijn ei nu toch al gesprongen was, en verwachtte vanmorgen een temperatuurstijging, maar hij is weer compleet naar beneden gezakt. Spring dan, ei!

Spelleke spelen

Het spelleke is intussen weer volop aan de gang: temperaturen volgen, vrijen op de juiste momenten en liefst zo veel mogelijk, constant waakzaam zijn voor tekenen die kunnen wijzen op een eisprong.

Wacht, nu is het nog tof. Ha ja, vrijen is plezant he. Wacht tot volgende week dinsdag, woensdag, donderdag. Vanaf dan wordt elk klein tekentje geanalyseerd tot in het oneindige. Uitkijken naar een eventuele innesteling. Afwachten, hopen, voelen, vrezen, paranoïa worden van elk klein signaaltje van mijn lichaam.

Pff, ik hoop dat ik er deze keer wat minder gek van wordt. Dat ik het allemaal kan relativeren. Zo van "och als ik zwanger ben, dan zal ik het wel merken als mijn regels er niet doorkomen zeker?" Yeah right. Ik ken mezelf een beetje. Dat lukt me nooit. Maar toch, misschien lukt het me deze keer om niet volledig te freaken? Please? Dat weekje skiën komt als geroepen. Daarmee kan ik mijn zinnen wat verzetten...

De stilte voor de storm

Inderdaad, L. heeft gelijk. De eerste tien-twaalf dagen van je cyclus zijn de beste. Tenminste, als je probeert zwanger te worden en het lukt niet meteen. Want in de eerste tien dagen heb je je er al bij neergelegd dat je dus niet zwanger bent, maar heeft het ook geen zin je al druk te maken over de volgende keer. Je moet gewoon even wachten op de volgende vruchtbare periode.
En daardoor is er dus nu in mijn hoofd plots zoooo veel meer plaats voor andere dingen. Ben ik helemaal niet met zwangerschap en kindjes enzo bezig. Ik denk aan dansen, aan skiën, aan eten, aan administratie (beik), aan lekker knuffelen, aan spiritualiteit, aan boeken lezen... Ik ben met vanalles bezig, behalve met zwanger worden. Heerlijk, zo even rust in mijn hoofd!

't Is een schatje

"Maar het kán toch nog altijd, he, ge kunt toch nog bloeden als ge zwanger zijt ook?". Vroeg hij me gisterenavond.

"Nee schatje, niet als uw temperatuur zo laag is en ge bloedt gelijk een rund. Dan ben je écht zéker niet zwanger."

Lief hé. Hij bleef nog een beetje hopen, de schat.

Wat hebben we hier nu uit geleerd?

... dat ge een maagontsteking beter geen week laat sudderen omdat ge denkt dat ge zwanger zijt, want dat het dan plots nog vééél erger wordt.

... dat mijn lijf mij serieus voor de zot kan houden. Zowat alle mogelijke vroege symptomen van een zwangerschap zijn mijn deel geweest. Sommige wellicht door mijn licht hypochondrische aard (als ik als kind een dagje thuis wilde blijven en ik fakete dat ik ziek was, dan wérd ik ook ziek. Dat is nog niet veel veranderd.) Of is dat geen hypochondrie maar eerder een sterke aanleg tot mentale suggestie? Ofzo? Enniewee, ik voelde en deed vanalles, maar blijkbaar had dat niets met een zwangerschap te maken.

... dat ik dus volgende keer mijn hoofd koel moet houden, en dat ik NIET, ik herhaal NIET zwanger ben tot het tegendeel is bewezen. Hoewel, als ik zo van in het begin had geredeneerd, dan had ik wel degelijk al veel Motilium geslikt en had ik ook met Nieuwjaar meegezopen. Als ik toch zwanger was geweest, zou dat allemaal niet zo goed zijn geweest. OK, OK, ergens tussen de twee dan, goed? Ik ben NIET zwanger maar ik mag niet drinken en geen medicijnen slikken :-)

Bloed

Jep, dat was het dan. De eerste druppels bloed zijn gevallen. En ik heb meteen ook mijn laatste druppels hoop voor deze maand weggespoeld in het toilet.

Och, toch nog een lichtpuntje: ik heb meteen ook een motilium in mijn botten geslagen. Anderhalve week misselijk en duizelig gelopen voor niets zeg, godver.

Doink

Een scherpe temperatuurdaling vanmorgen. Allee, twee tiende van een graad, dat is scherp in mijn geval. Ik zal het maar vergeten...

En bloed dan, lijf, dat ik tenminste motilium kan nemen!

Grr.

Ik vind dit bijzonder stresserend.
Als ge wilt bloeien, bloeit dan he zeg!
En als ge niet wil bloeien... ja, dan moet ik nog altijd een paar dagen wachten met testen.
Grom.
Ik wil écht wel zo'n vensterke in mijn buik...

Misselijk

Ik voel me opgeblazen en misselijk, ik ben duizelig en ik heb bijna niets van mijn ontbijt gegeten.
Als ik niet zwanger ben, moet er toch iets mis zijn zulle.
Toch nog effe wachten met naar de dokter rushen of met Motilium te beginnen slikken tot ik zeker weet dat het alleen maar mijn maag is...

Zucht...

Ik ga het toch niet helemaal geloven dat het niets is, tot mijn regels echt doorbreken, vrees ik.
Ik probeer mezelf te wapenen, mezelf ervan te overtuigen dat het niets is, maar dat duiveltje op mijn schouder blijft steeds maar in mijn oor fluisteren:

"ja maar het was nog maar zeven dagen na de vermoedelijke innesteling, dat is veel te vroeg getest"

"je slijmen zijn nog steeds te overvloedig om normaal te zijn"

"mijn onderbuik voelt nog steeds aan alsof ik zwanger ben"

Grrr. Hoe erg ik ook mijn best doe om verstandelijk te redeneren, dat duiveltje blijft rond me heen draaien. Dé garantie voor een tweede crash dus... Grom!

De test

Getest, gisterenmorgen. Nervous as hell. Ik kon het niet aan om zelf te kijken, vroeg Bert om te kijken. Mijn hart racete tegen 120 per minuut. "Geen streepje", zei hij. Een seconde lang kon ik het niet geloven. En toen stortte mijn wereld in.

Mijn hele lijf had me verteld dat ik zwanger was. Alles wees in die richting. En zelfs na de negatieve test hoopte een klein deeltje van me nog steeds dat de hormonen misschien nog niet voldoende ontwikkeld waren, dat ik misschien te vroeg had getest. Maar vanmorgen was mijn temperatuur een tiende lager, dus ik geloof er niet meer in.

Waarom ben ik dan al een week misselijk en duizelig? Nog steeds, trouwens... Zolang de reden een zwangerschap kon zijn, aanvaardde ik dat zonder morren, met plezier zelfs. Maar nu ik weet dat het dat niet is, kan ik er niet meer mee lachen. Ook al die andere symptomen moeten dan maar verdwijnen, vind ik. Ik vind het niet tof meer. 't Is misschien psychologisch, opperde Bert. En misschien wel, wie weet, maar toch niet alles hoor. Sommige 'symptomen' waren er al van voor ik wist dat ze een symptoom konden zijn.

Pff. Stom lijf. Mij zo voor de gek houden.