Springt ie nu of springt ie niet?

Deze maand was ik al bezig met ovulatietesten en temperatuurmeten enzo van die dingen, dus daar ben ik maar gewoon mee verder gegaan. Halverwege stoppen is nogal stom. De positieve test is er uiteindelijk pas zondag gekomen, zo'n vier dagen later dan ik verwacht had, en mijn temperatuur is nog steeds niet naar omhoog, wat ook al niet klopt met de test.

Nu ja, het grote verschil is nu wel dat ik er lang niet meer zo mee inzit. Ik zie het wel. Grappig hoe gewoon "foert, ik ben het beu" zeggen echt wel je hele houding kan veranderen. Ik had eigenlijk gedacht dat ik keihard zou moeten afkicken, maar de voorbije week is mijn houding tegenover zwanger worden helemaal anders geworden. Ik wil het nog wel graag, maar ik ben vooral met heel andere dingen in mijn hoofd bezig. Ik denk er nog wel een paar keer per dag aan, maar een paar keer tegenover een paar tientallen keren is wel een groot verschil.

Dus ik zie wel wat het wordt. Krijg ik mijn regels over veertien dagen ongeveer, of krijg ik ze niet en ben ik zwanger... Het kan me niet zoveel meer schelen. Ik ga er niet de put van in zijn. Ik ga er wellicht zelfs niet eens meer op wachten. Het enige wat ik WEL wil houden, is me telkens onthouden van alcohol in de periode tussen mijn eisprong en het begin van mijn regels. Ik zal maar eens zwanger zijn en mijn pasgecreëerde embryo in de alcool verzuipen, dat zou toch wel jammer zijn :-)

Loslaten

Hoe vaak heb ik niet tegen mannen gezegd: "Je mag niet zo hopeloos op zoek zijn naar een lief.Pas als je niet meer zoekt, zal je iemand vinden". Of over vrouwen die zwanger proberen te worden: "Ha, da's typisch ja, als je te hard je best doet, als je er te hard mee bezig bent, dan word je vooral niet zwanger. Pas als je het loslaat en er niet meer mee bezig bent, word je zwanger".

En kijk mij nu. Maand na maand tellen, meten, vrijen op bevel, wachten, wachten, wachten. Ook wel STRESS genoemd. Zo typisch, maar zo moeilijk af te leren.

Wel, ik ga het proberen. Nu nog niet, mijn eisprong is een van deze dagen, ik ga nu even voortdoen waarmee ik bezig ben. Maar dan wil ik het loslaten. Stoppen met mijzelf constant opjutten. Stoppen met hopen en dromen. Gewoon alles overboord gooien en de natuur zijn werk laten doen. Erop vertrouwen dat het wel komt als het komt. En is dat dan pas over een jaar, dan is dat pas over een jaar.

Ik ben dat niet gewend, dat ik iets per se wil en dat het niet lukt. Ik kan alles. Als ik iets wil, dan doe ik dat gewoon. Er is nog nooit in mijn leven iets mislukt. Maar dit heb ik niet zelf in handen, dit kan ik niet forceren. "Hoe meer ik mijn best doe, hoe meer kans dat het zal lukken", geldt hier duidelijk niet, anders was ik al maandenlang zwanger!

Ik ben al een tijdje aan het loslaten, al sinds mijn crash begin januari laat ik "klikje na klikje" (herken je dit, M) los. Langzaam, stilletjesaan. Dat is niet zomaar iets wat je van de ene dag op de andere kunt. Dat is een groeiproces, een evolutie. En ik weet ook niet of ik het nu meteen ga kunnen. Maar ik ben er duidelijk wel aan toe. Ik ben het beu mijn leven uit te stellen voor een eventuele zwangerschap. Ik ben het beu altijd maar een paar maanden op voorhand te plannen. Hoe vaak heb ik de voorbije maanden niet gezegd "Ik ga dit of dat niet doen, want stel dat ik zwanger ben". Vaak! Veel te vaak! Ik heb mijn hele leven on hold gezet.

En ik ben het beu!

Pompidom

De sleur begint erin te komen. Allee joep, daar gaan we weer. Wachten en testen tot mijn eisprong komt, vrijen en dan weer twee weken wachten. Ffff. Ik heb eigenlijk niet veel zin, maar als ik een maand oversla ga ik het me later zeker beklagen, dus ik zal het maar weer doen...

Another month gone by...

... en ik ben opnieuw niet zwanger. Pff.

Het kleine meisje op de roltrap

Batibouw. Een Waals gezin met een paar kleine kindjes wil de roltrap af. Papa eerst met een kindje, maman met het tweede kindje. Het derde kindje, een schattig meisje van een jaar of vijf, zes, wordt geacht groot genoeg te zijn om zelf op de roltrap te stappen. Ze panikeert. Durft de stap niet te zetten. Maman et papa rollen verder de roltrap af, terug naar boven hollen is niet echt een optie.

B. en ik stonden er vlak achter, te wachten tot we er ook af konden. Maar maman et papa gleden steeds dieper weg en het meisje begon steeds harder te gillen. Maman moedigde haar aan, maar het zag er niet naar uit dat ze het zelf zou durven.

Ik heb haar handje kordaat in mijn hand genomen en na een "Allez! Un, deux, trois, STAP" zijn we samen op de roltrap gestapt (ja, mijn Frans is niet fantastisch zo zonder nadenken). Hand in hand naar beneden gerold. Haar moed was al gauw terug en ze stapte zelf trapje per trapje verder de roltrap af, om maman in te halen. "Merci madame", moest ze op het einde van haar mama tegen mij zeggen, toen ze mijn hand losliet. Maar dat maakte mij niet uit. Mijn hart was al lang gesmolten van het gevoel van dat kleine handje in het mijne. Dat vertrouwen van zo'n kind in een volwassene, zelfs al heeft ze die nog nooit gezien. Ze heeft me zelfs nauwelijks aangekeken, ik was nauwelijks meer dan een leuning. Maar toch. Smelt!

Ik wil ook zo'n klein polleke in mijn pol.