Hang...

... de rode vlag maar al weer uit!

Melancholisch genieten

Op zich heb ik er niet meer zo'n last van, dat ik nog steeds niet zwanger ben (of het telkens twee weken per maand niet weet). Ik leef mijn leven zoals ik het altijd heb geleefd, en mijn kinderwens is als mijn desktop-afbeelding: af en toe kom ik daar eens langs, en dan doet het me glimlachen...

Mijn vrienden met kinderen zie ik genieten en ik lees hun blogs met veel plezier. Maar ik geniet ook met volle teugen van twee "mamablogs" van vrouwen die ik niet ken. Amerikaanse vrouwen, die volop van het moederschap genieten. De ene heeft twee kindjes, een jongetje van vier en een meisje van bijna een jaar nu, denk ik. De andere heeft een dochtertje van vijf en is hoogzwanger van haar tweede. Ze schrijven zo heerlijk over het moederschap dat ik er helemaal week van wordt. Met veel humor, en sloten liefde. En daar komt mijn titel vandaan: hun blogs lezen brengt een zekere melancholie in me naar boven, dat verlangen naar een kind. Maar net zoals ik van de dochters van mijn vriendinnen geniet in het echt, geniet ik van hun online-kinderen, en maken ze mijn dag een stukje vrolijker en lichter.

Another month gone by...

En nee, nog steeds niets. Och ja, ik lig er niet meer wakker van. Ik zal wel zien.

Ik zal me eens zorgen beginnen te maken tegen september, als ik na een jaar nog steeds niet zwanger ben.

En ergens zit ook zo'n stemmetje dat zegt: "natuurlijk wordt het een mei-kindje, want wij zijn allebei ook in mei geboren". En dan zou ik toch pas in augustus zwanger zijn.

Dus voila, pas als het in augustus of september niet lukt, begin ik te panikeren.