Ik ben stilaan aan het omkantelen. Van "ik wil een kind, ik moet een kind, ik kan niet leven zonder kind, ik ga dood aaaaah", naar "het leven is eigenlijk best fijn zonder kinderen, ik doe wat ik wil, moet nergens rekening mee houden, heb alle vrijheid".
Tis vergelijkbaar met een lief willen. In de periode dat ik lang single was, had ik momenten dat ik echt verlangde naar een lief, dat ik me eenzaam voelde zonder. En dan waren er momenten dat ik superblij was dat ik alleen was, dat ik genoot van de vrijheid van het single leven. Niet dat ik geen lief wilde, maar ik was ook gelukkig zonder.
En nu heb ik dat dus ook met een kind. Ik ben gelukkig zonder kind. Ik kan nog wel helemaal smelten als ik een schattig kindje zie, ik speel graag met kindjes, en mijn hormonen schieten tranen in mijn ogen als ik een baby op tv zie ofzo. Maar eigenlijk ben ik gelukkig zonder, en geniet ik van het leven. Een baby is niet zaligmakend. Het leven is ook prachtig zonder kinderen. En ik geniet!
maandag 27 juli 2009
maandag 20 juli 2009
donderdag 16 juli 2009
Een tikkeltje hoop
Tien maanden zijn we nu bezig. Emotioneel gezien best lang, biologisch gezien valt dat wel mee...
Ik let er al niet meer op, op symptomen. Die geven je toch alleen maar valse hoop. Ik dacht er zelfs al niet meer aan, dat mijn eisprong intussen wel al een paar dagen gepasseerd was. En dan is er toch plots dat ene sprankeltje hoop: een klein beetje bloed in mijn onderbroek. Rekenen "heb ik mijn regels al, dat kan toch niet? Hoe lang geleden had ik die? Wanneer was mijn eisprong ook alweer?" En dan beseffen dat mijn ei toch al ongeveer drie dagen geleden bevrucht zou zijn. Innestelingsbloeding? Toch nog steeds twijfel, want drie dagen is echt wel kort voor de reis naar de baarmoeder.
Ik laat me er niet door betoveren, dat heb ik intussen wel al geleerd. Maar hopen blijf je toch doen, hoe je het ook draait of keert. Rustig hopen, verlangen, verwachten. Ontspannen, zonder stress intussen. Maar het blijft hopen!
Ik let er al niet meer op, op symptomen. Die geven je toch alleen maar valse hoop. Ik dacht er zelfs al niet meer aan, dat mijn eisprong intussen wel al een paar dagen gepasseerd was. En dan is er toch plots dat ene sprankeltje hoop: een klein beetje bloed in mijn onderbroek. Rekenen "heb ik mijn regels al, dat kan toch niet? Hoe lang geleden had ik die? Wanneer was mijn eisprong ook alweer?" En dan beseffen dat mijn ei toch al ongeveer drie dagen geleden bevrucht zou zijn. Innestelingsbloeding? Toch nog steeds twijfel, want drie dagen is echt wel kort voor de reis naar de baarmoeder.
Ik laat me er niet door betoveren, dat heb ik intussen wel al geleerd. Maar hopen blijf je toch doen, hoe je het ook draait of keert. Rustig hopen, verlangen, verwachten. Ontspannen, zonder stress intussen. Maar het blijft hopen!
Abonneren op:
Posts (Atom)