Bleh

Tis weer noppes. Ik bloei.

De angst was gerechtvaardigd, de hoop en het vertrouwen niet...

Sjans dat ik een paar dagen geleden al gecrasht ben, daardoor komt het nu minder hard aan.

Kom, geef mij ne zjwein en we spreken der nie meer over. We gaan er opnieuw voor, natuurlijk, deze keer voor een kindje uitgerekend op 26 mei :-)

Hah!

Grappig he, het verschil tussen de vorige post en die ervoor... Not!

Het is oorlog binnenin mij. Rationeel gezien kan ik er wel mee leven, life goes on, en ik zou niet echt ongelukkig zijn als ik geen kindje kreeg: ik hou van mijn ventje, ik heb een toffe job, ontzettend zalige hobbies, fantastische vrienden... Maar emotioneel gezien verlang ik zooooo erg naar een kleintje.

"Ge moogt dat niet doen", zei hij gisteren tegen mij, "al uw hoop zo op één maand stellen". Kweet. Maar ik heb dat niet altijd te kiezen. Ik ben een emotioneel wezen, en dat heeft zo zijn voor- en nadelen...

11

Ik ben zwaar gecrasht gisterenavond. Deze 11de keer voelt aan als een breekpunt. Als het nu nog niet lukt...
Mijn hoop is nooit groter geweest, maar ook mijn angst is nog nooit zo groot geweest.
Ik wil een kindje...