Zo, dat hebben we eindelijk achter de rug. De eerste 3,5 maanden waren euh... redelijk miserabel. Maar nu mijn maagpijn zich al meer dan een week niet meer heeft laten horen, en ook mijn darmen weer hun oorspronkelijke vorm hebben aangenomen, voel ik me weer prima!
En nu mijn buik weer is gekrompen, is eindelijk duidelijk hoe mijn prille zwangerschapsbuik eruit ziet. Hij is nog klein, schattig en onder mijn normale kledij volstrekt onzichtbaar. Schattig, zou ik bijna durven zeggen. Dit weekend werd Alfred (zoals wormpje tegenwoordig heet) 15 weken oud. Het perfecte moment om een foto te trekken dus. Want dat buikje mag voor de archieven bewaard worden, vind ik.
Ik ben ook nog niet zoveel bijgekomen als ik had gevreesd: 1,1 kg. Tenminste, het hangt ervan af waar ik begin te rekenen. Toen ik net wist dat ik zwanger was, ben ik op een week tijd meer dan een kilo afgevallen, door veel te dansen en minder te eten dan normaal. En ten opzichte van dat getal ben ik 1,1 kg bijgekomen. Maar als ik tel van mijn normale gewicht van de voorbije jaren, ben ik nog altijd 300-500 gram (tot 1,5 kilo zelfs) lichter... Welk getal ik uiteindelijk zal gebruiken, zal dus wel afhangen van hoeveel ik de komende maanden nog bijkom. Of van hoeveel moeite ik heb om die laatste kilo's eraf te krijgen na de bevalling :-) Ik ga mezelf echt niet dood diëten om terug op dat laagste gewicht te komen, hoor! Al mag dat wel, natuurlijk...
Vrijdag dacht ik af en toe iets te voelen bewegen daar beneden. Maar dit weekend en vandaag is het daar verdacht stil, dus het zullen mijn darmen wel geweest zijn. Ik verlang ernaar, naar dat voelen dat ie beweegt. Het kan elk moment zijn nu, of het kan nog wéken duren. Spannend...
maandag 30 november 2009
maandag 9 november 2009
Zwanger
Eh voila, ik had inderdaad veel kans om zwanger te worden die maand, want ik ben intussen al bijna drie maanden ver. En mijn theorie klopte, de bevruchting heeft volgens de gyne plaatsgevonden op dag 11...
Ik heb sindsdien nog niet veel op deze blog gezet omdat ik niet wil zagen. Als mensen het me vlakaf vroegen: "hoe voel je je", dan antwoordde ik naar waarheid "miserabel". Maar ongevraagd mijn miserie spuien, dat doe ik niet graag... De eerste zes weken nadat ik het wist, waren miserabel. Maagpijn! Vreselijk. Zo erg dat ik echt ziek was van de pijn. Constant, 24 uur op 24. Ik heb plots veel meer respect voor mensen die jaar in jaar uit met pijn leven. Om je daar over te zetten en te blijven genieten van het leven, dat is niet simpel. En je zou denken "allee, in jouw geval moet je je daar toch over kunnen zetten, het is voor de goeie zaak, joepie je bent eindelijk zwanger!". Ja, in theorie wel ja. Verstandelijk is dat niet moeilijk, ook als ik het had geweten dat ik zo zou afzien, had ik ervoor gekozen. Ik wil een kindje, en de miserie neem ik er wel bij. Maar dat wil nog niet zeggen dat je dat zomaar kunt negeren. Ik was ziek van de pijn, weken aan een stuk. Dat er ook een kindje in mij groeide, dat kwam in gedachten altijd op de tweede plaats. Dat is immers helemaal niet prominent aanwezig.
En nu? Nu is het beter. Volledig verdwenen is het niet, het gaat met ups en downs. Eén dag is mijn maagpijn helemaal weggeweest, maar hij is teruggekomen. Jammer :-) Ik leef echter op hoop, de eerste drie maanden zijn bijna voorbij en ik blijf hopen dat mijn maag daarna volledig kalmeert. En sowieso is het intussen draaglijk geworden. Ik lig niet meer elke avond te kermen van de pijn in mijn zetel, ik kan me weer concentreren op mijn werk, ik geniet weer van eten. Ik voel mijn maag wel, ja, maar ik leef tenminste weer. En daardoor is er ook plaats in mijn hoofd vrijgekomen om te beseffen dat ik een kindje krijg. Een écht. Zo'n baby'tje om in mijn armen te houden, om te knuffelen, om van te houden. En om te vervloeken als hij/zij me uit mijn slaap houdt :-)
Maar voorlopig wil ik gewoon genieten van mijn zwangerschap. Nog zes maanden, wat lang nog. Maar het begint leuk te worden. Veel vrienden weten het al, maar vanaf overmorgen mag ik het aan de hele wereld verkondigen. Eindelijk! Stilaan begint zich een buikje te vormen, hoewel ik voorlopig de enige ben die écht ziet wat er baby is en wat niet :-) Ik kijk uit naar die dikke buik, naar de voorbereiding, het kleedjes en meubeltjes en suikerbonen en geboortekaartjes kiezen. Naar het wachten op ons kleintje, naar het merken hoe B. en ik steeds meer voeling krijgen met het wezentje dat in mijn buik groeit.
Ik ben vastbesloten ervan te genieten. En zelfs al blijft dit niveau van maagpijn mijn hele zwangerschap, dit is leefbaar. Ik zie het helemaal zitten!
Ik heb sindsdien nog niet veel op deze blog gezet omdat ik niet wil zagen. Als mensen het me vlakaf vroegen: "hoe voel je je", dan antwoordde ik naar waarheid "miserabel". Maar ongevraagd mijn miserie spuien, dat doe ik niet graag... De eerste zes weken nadat ik het wist, waren miserabel. Maagpijn! Vreselijk. Zo erg dat ik echt ziek was van de pijn. Constant, 24 uur op 24. Ik heb plots veel meer respect voor mensen die jaar in jaar uit met pijn leven. Om je daar over te zetten en te blijven genieten van het leven, dat is niet simpel. En je zou denken "allee, in jouw geval moet je je daar toch over kunnen zetten, het is voor de goeie zaak, joepie je bent eindelijk zwanger!". Ja, in theorie wel ja. Verstandelijk is dat niet moeilijk, ook als ik het had geweten dat ik zo zou afzien, had ik ervoor gekozen. Ik wil een kindje, en de miserie neem ik er wel bij. Maar dat wil nog niet zeggen dat je dat zomaar kunt negeren. Ik was ziek van de pijn, weken aan een stuk. Dat er ook een kindje in mij groeide, dat kwam in gedachten altijd op de tweede plaats. Dat is immers helemaal niet prominent aanwezig.
En nu? Nu is het beter. Volledig verdwenen is het niet, het gaat met ups en downs. Eén dag is mijn maagpijn helemaal weggeweest, maar hij is teruggekomen. Jammer :-) Ik leef echter op hoop, de eerste drie maanden zijn bijna voorbij en ik blijf hopen dat mijn maag daarna volledig kalmeert. En sowieso is het intussen draaglijk geworden. Ik lig niet meer elke avond te kermen van de pijn in mijn zetel, ik kan me weer concentreren op mijn werk, ik geniet weer van eten. Ik voel mijn maag wel, ja, maar ik leef tenminste weer. En daardoor is er ook plaats in mijn hoofd vrijgekomen om te beseffen dat ik een kindje krijg. Een écht. Zo'n baby'tje om in mijn armen te houden, om te knuffelen, om van te houden. En om te vervloeken als hij/zij me uit mijn slaap houdt :-)
Maar voorlopig wil ik gewoon genieten van mijn zwangerschap. Nog zes maanden, wat lang nog. Maar het begint leuk te worden. Veel vrienden weten het al, maar vanaf overmorgen mag ik het aan de hele wereld verkondigen. Eindelijk! Stilaan begint zich een buikje te vormen, hoewel ik voorlopig de enige ben die écht ziet wat er baby is en wat niet :-) Ik kijk uit naar die dikke buik, naar de voorbereiding, het kleedjes en meubeltjes en suikerbonen en geboortekaartjes kiezen. Naar het wachten op ons kleintje, naar het merken hoe B. en ik steeds meer voeling krijgen met het wezentje dat in mijn buik groeit.
Ik ben vastbesloten ervan te genieten. En zelfs al blijft dit niveau van maagpijn mijn hele zwangerschap, dit is leefbaar. Ik zie het helemaal zitten!
Abonneren op:
Posts (Atom)