Bloed dan toch, goddammit

Woensdagnamiddag. Vanmorgen opnieuw getest, opnieuw negatief. En intussen bloed ik nog steeds niet.

Ik kan echt niet mee lachen. Geen bloed, geen spotting, just nikske. En wél witverlies. En gisteren misselijk telkens als ik honger had. En maagpijn en moe. Oké, B. voelde zich niet goed en was licht grieperig, dus in principe kon het dat ook zijn. Maar toch, die combinatie... Ik was er redelijk gerust in, deze keer, dat ik positief zou testen...

Ik was zenuwachtig vanmorgen. Ik stond mijn tanden te poetsen tijdens het wachten, en mijn buikspieren krampten samen van de zenuwen en mijn hartslag was enorm hoog :-) Dan is zo één streepke in plaats van twee een serieuze afknapper. Mijn hartslag en zenuwen waren op slag weg. Pff.

Gelukkig heb ik er emotioneel niet veel last van. Ik had mezelf nog altijd niet toegestaan om het écht te geloven, dat zou ik pas doen na een positieve test, had ik mezelf beloofd. En ik heb dus geen traantje gelaten. Oef. Want ik had het ook niet onlogisch gevonden als ik wél verdrietig was geweest, verdorie, zo met mijn voeten spelen zeg. Maar goed, ik voel me prima dus. Maar ik ben wél pissed. Niet zozeer omdat ik niet zwanger ben, maar omdat mijn lijf zo spelletjes met mij speelt. Daar kan ik dus écht niet mee lachen. 31 dagen verdomme, vandaag is de 32ste. Tss.

Update: die avond zijn mijn regels doorgebroken. Na 32 dagen dus.

Daar gaan we weer

Fien is intussen 13 maanden oud, een schat van een meisje, mijn licht en mijn leven. Klef, ik weet het, maar zo is het wel.

En we zijn al weer aan ronde twee begonnen. Terwijl we vorige keer 13 maanden hebben moeten proberen voor het lukte, was ik nu van de allereerste keer zwanger. Oké, het werd een miskraam, maar ik was toch maar lekker zwanger. De miskraam is zonder enige emoties gepasseerd, trouwens, want ik wist niet dat ik zwanger was, ik dacht dat ik gewoon mijn regels kreeg terwijl dat dus achteraf de miskraam bleek te zijn. Dan een maand gebloed ongeveer, letterlijk. En ook een maand een nuvaring in gehad, om mijn lijf de kans te geven wat op haar plooi te komen.

En toen was het begin juni en deden we nog maar eens een halfslachtige poging. Halfslachtig omdat we eigenlijk, dacht ik, te vroeg gevreeën hadden, en we de dagen erna geen zin meer hadden om het nog eens te proberen.

Maar kijk, we zijn nu 12 juli... en het zou wel eens kunnen dat het tóch prijs was. Ik verwachtte mijn regels zaterdag, zondag ten laatste. Zondagavond getest, en het was negatief. Maar goed, het was nog vroeg. We zijn nu dinsdagochtend en ik heb nog steeds geen druppel bloed gezien. Kwaaltjes heb ik ook nog niet, maar die zijn vorige keer ook pas na vijf-zes weken doorgebroken, dus die verwacht ik pas over enkele dagen. Ik ben benieuwd...

Emotioneel probeer ik er zo veel mogelijk afstand van te nemen, mij niet te veel voor te houden, niet te veel te dromen, niet te veel te hopen of verwachten. Ik wil ten allen prijze vermijden dat ik weer begin te flippen zoals de vorige keer. Ik wil geen stress, teleurstelling, hoop die de kop wordt ingedrukt. Ik heb daar zoooo hard geen zin in. Dus hou ik het een beetje op een afstand. Al wordt dat intussen wel steeds moeilijker, nu ik al drie dagen overtijd ben...