Bang

Ik heb zondagavond de schrik van mijn leven gehad. Ik zat in de zetel met Kindje te spelen, toen ik plots "gulp" iets voelde naar buiten stromen. Unk? Effe gevoeld: enkel helder vocht. Een kwartier later weer "gulp". Toch eens gaan kijken. Helder vocht met wat bloed in. Hmm, toch eens bellen naar het ziekenhuis. Beschreven wat er was. "Hoe ruikt het?" vroeg ze. Nu, dat had ik nog niet gedaan, ik ruik niet standaard aan mijn onderbroek :-) Op het moment dat ik rechtsta om te checken, kwam er weer een serieuze gulp naar buiten, met veel meer bloed in deze keer. "Hmm, kom toch maar langs, zeiden ze daar. We zullen de gyne van wacht opbellen. Op 11 weken kunnen we eigenlijk niets doen, maar anders ben je toch te ongerust." Right. Inderdaad. Alsof ik ook maar één oog dichtgedaan had als ik niet naar een gyne had kunnen gaan.

Wij Kindje afgezet bij mijn schoonouders, het was net bijna slaaptijd voor haar. Op het moment dat ik haar uit de auto hefte, voelde ik een enorme gulp stromen, dus dan maar snel doorgereden naar het ziekenhuis. Gelukkig hoefden we niet al te lang te wachten, de gyne woonde in de buurt en vertrok meteen. Tegen dat ik me mocht uitkleden, was mijn maandverband compleet doorweekt. Geen puur bloed echter, heel vreemd, echt precies water met bloed. En dan die verlossende echo: "Kijk, daar is het hartje, het klopt mooi. Met je kindje is alles in orde." Zucht. Man, dat was een opluchting. Blijkbaar zit er wel een bloedprop onder, van 2 op 3 centimeter. Het kindje heeft er geen last van voorlopig, het is ook niet écht in gevaar normaal gezien, maar ik zal wel nog een tijdje bloed blijven verliezen en ik moet me rustig houden. Proberen Kindje niet te veel op te heffen, niet gaan wandelen of fietsen. Of dansen...

Dus ik ben weer behoorlijk gerustgesteld. Wormpje zag er goed uit met mijn lekenogen, zijn belletje vruchtwater ook, er zit alleen een bloedprop bij in mijn baarmoeder. Het komt wel goed. Ik had mezelf niet toegestaan al te negatief te denken, hoewel de ergste doemscenario's natuurlijk vlak achter het hoekje stonden te springen voor mijn aandacht, maar ik had echt de hele tijd geprobeerd om positief te blijven. Ik had al genoeg gehoord van bloedingen in de eerste 12 weken om te weten dat het wel degelijk goed kon komen. Maar toch, pff, tis behoorlijk schrikken. En de ontlading achteraf... heu, ja, dan heb ik mij wel degelijk een oog uitgejankt van contentement. Nu wat dat water betreft, zei die gyne dat het wellicht serum was van het bloed zelf, maar achteraf is me nog iets te binnen geschoten, volgende keer eens vragen aan de gyne. Ik had die middag, tijdens Kindje haar dutje, een bad genomen. Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik dat zo vaak gedaan, maar nu was het de eerste keer. En normaal zit daar zo'n slijmprop die alles mooi afsluit en kan dat dus absoluut ook geen kwaad. Maar als er nu geen slijmprop meer zat, is er misschien een hoop badwater in mijn baarmoeder gevloeid. En misschien was het dát wat ik zo met de centiliters verloor. Of misschien was het het bad dat de slijmprop heeft weggespoeld. Enniewee, mij krijg je voor de rest van mijn zwangerschap met geen stokken meer in bad :-)

Virus

Een maag-en-darmvirus bovenop de mottigheid en vermoeidheid van een prille zwangerschap. Joy.
Ik was zo nog niet mottig genoeg geweest de voorbije weken. Allee, de mottigheid is op zich niet erger dan anders, dat niet. De krampen zijn nieuw, dat wel. En waar eten anders wel wat verlichting kan brengen, word ik nu mottig van eten maar NOG mottiger zonder eten.
Echt. Plezant.

Eten kotsbeu

Oh en weet je wat nog? Ik ben eten kotsbeu! Maar echt, ik moet bijna continu zitten eten om de misselijkheid enigszins op de achtergrond te houden, en daardoor smaakt niets mij nog echt. Ik heb er geen zin meer in. Ik ben uitgegeten. Ik kan geen boterhammen meer zien!
Ik eet minstens de helft meer dan in normale omstandigheden. En ik was bang dat dat ook op mijn gewicht was geslagen, dat ik bijkwam dat het niet schoon meer was, maar vanmorgen woog ik plots nog maar een halve kilo meer dan mijn referentiegewicht. Het valt nog goed mee dus, op 10 weken.
Ik eet over het algemeen wel redelijk gezond. Ik snoep minder dan anders, dus dat houdt het geheel wel een beetje in evenwicht. Anderzijds heb ik ook ontdekt dat als ik supermottig ben, dat dat het best weggaat met supervettig eten, zoals frietjes of pannenkoeken. Daarna voel ik me zeker een uur of twee heerlijk voldaan en helemaal niet misselijk meer. Maar ja, als ik dat standaard alle dagen ga fretten, kan je mij over een paar maanden rollen, en dat is nu ook weer niet de bedoeling...

Ups en downs

De zwaarste twee weken waren tussen de 6de verweekdag en de achtste. Twee weken uit de hel.
Sindsdien is het met ups en downs, de vermoeidheid zowel als de misselijkheid. Ik heb goeie dagen waarin ik echt energie heb om op te ruimen, te werken, te koken, met Fientje te dollen, naar Gent te rijden omdat ik daar zin in heb, onnozel te doen... En ik heb dagen dat ik lig te zuchten in mijn zetel van pure miserie, met een maag die aanvoelt alsof ze gewurgd wordt door mijn darmen en een klop van de hamer om u tegen te zeggen. En dan zijn er heel veel dagen tussen de twee.
De laatste weken voel ik me het best als ik kan slapen tot een uur of acht (met dank aan Fien dat ze me dat toelaat), dan nog een middagdutje kan doen in de zetel en om negen-tien uur terug in mijn bed kan kruipen. Als ik erin slaag de vermoeidheid binnen de perken te houden, volgt mijn maag vanzelf.
Ik had gehoopt dat het al wat beter zou zijn intussen, dat het mijn leven niet meer zou overheersen. Maar ik had verkeerd gedacht. It still does. Maar goed, vorige keer ben ik ziek en moe geweest van week 6 tot week 14, en ik zit nu op week 10 dus ik zit halverwege. Dat houd ik mezelf steeds voor. Nog vier weken en het is voorbij. Ik ben ervan af tegen de kerstdagen. Oef! Nog efkes doorbijten...

Tis een kindjen!

We komen net thuis van de gyne. Heerlijk om te zien dat het kikkertje goed groeit en dat het hartje klopt en dat alles er goed en normaal uitziet. Jeej :-)
Uitgerekend voor 19 juni, trouwens, maar doe daar maar gerust tien dagen bij...

JEEEEEEEEEEEEEEEEJJJJJ

Ik heb zonet zo ongeveer het BESTE NIEUWS van de wereld gekregen.

Weet je nog dat ik vertelde dat ik niet mocht zagen? Wel, uiteindelijk blijkt met dat kindje tóch alles in orde te zijn. Het blijkt geen molazwangerschap (dat was die kans van 1 op 20.000), en de vlokkentest heeft uitgewezen dat die 50% kans aan de goede kant van de balans is terechtgekomen. Serieus, ik kan mij eigenlijk geen beter nieuws inbeelden. Of het zou wereldvrede ofzo moeten zijn. En dan nog.

En zo komt het dat ik vanmiddag minutenlang met van die lange, gierende uithalen heb zitten bleiten. Van geluk. Mijn dag is goed. Wat zeg ik? Mijn week! Mijn maand! Mijn jaar!

Tukje

Ik zou zo lijk nog wel een tukje van een paar uur kunnen doen.
Of een paar dagen.
Of weken :-)

Schommel

De laatste dagen schommelt het ontzettend. Van

bwa, ik voel mij eigenlijk redelijk goed, zo op de achtergrond een licht gevoel van misselijkheid en onbehagen, maar eigenlijk valt het goed mee. Zo kan ik het wel nog een paar weken uithouden.

tot

niet weten waar te kruipen van miserie, rotmisselijk en maagpijn en rillen over heel mijn lijf gelijk ik koorts heb maar dan zonder koorts. Op het punt van te beginnen bleiten, uren aan een stuk, gewoon puur van miserie.

En dat wisselt binnen één dag, ja. Zoals gisteren, 's morgens voelde ik me prima, na het middageten hoogst miserabel, en na het avondeten weer redelijk, tussen de twee. Kweet niet. Dan liever toch de continue matige mottigheid van vorige week. Hoewel, doordat ik nu momenten van respijt heb, zijn de rottige momenten ook wel draagbaar.

Zelfs vlak na mijn vorige bevalling zei ik al "goh, het zal nooit mijn hobby worden, bevallen, maar het valt wel mee". Want ah ja, tis maar één dag hard afzien, en als ge niet meer kunt dan bestelt ge u een epidurale. Echt serieus, tis maar EEN ENKELE dag afzien. Ik vind dat zo veel draaglijker dan de wekenlange miserie in het begin van een zwangerschap, waaraan ge ook op geen enkele manier kunt ontsnappen...