Loempiekoe

BLOED!

2011-12-26T12:40:00.003+01:00

Vrijdag was een drukke dag. Ben naar de stad gefietst met F. in de fietskar, ik moest een paar winkels doen. Ik had gehoopt dat F. veel zelf zou kunnen wandelen, en dat ik ze weinig zou moeten oppakken. Nu, van hier naar daar wandelen is op zich geen probleem. Het ging traag omdat ze alles wil zien wat ze tegenkomt, maar ze stapt flink aan het handje, ik moet maar een klein beetje in de juiste richting trekken. Maar eens in de winkel is het compleet om zeep, dan houdt ze mijn hand niet meer vast en gaat ze er als een pijl vandoor. Op verkenning. Jeej. In sommige winkels ging dat nog, in de kaaswinkel kon ze weinig mis doen, maar in den Di begon ze meteen alle rekken uit te laden en in de Standaard moest ze natuurlijk alle "koekjes" (boekjes) hebben en aanraken en uit de rekken halen. Gevolg: ik heb ze het grootste deel van de tijd gedragen. Tegen dat we een uur of twee later thuis waren, waren we dan ook allebei doodop. Die middag heeft ze jammer genoeg nauwelijks geslapen waardoor ik niet de kans kreeg ook een dutje te doen en ik na de middag nog moeër was dan zij. Ik was echt stokstijfsteendood tegen dat B. thuiskwam, en toen moesten we nog naar de Colruyt onze Collect&Go ophalen. Ik zei daar nog tegen B. dat ik al heel de middag "een beetje pijn had aan mijn kindjen". Had een trekkerig gevoel in mijn baarmoeder, maar ik was nog niet ongerust ofzo, echt pijn deed het niet.

Tegen een uur of zes lag ik in mijne zetel en was F. weer mooi aan het spelen. En plots: gulp. Keer voelen: jup, puur bloed. Direct naar het ziekenhuis gebeld, waar ze me aanraadden om toch maar langs te komen (het was op dat moment nog zo erg niet, vond ik, één gulpke). Ik ging wel alleen gaan, zei ik tegen B., want het was weer nét bijna bedtijd voor F., net als vorige keer, en haar meenemen leek me echt geen optie, ge zijt daar sowieso niet binnen het eerste halfuur weg hé... Dus ik alleen naar het ziekenhuis. In de spoed toegekomen (de voordeuren zijn al toe op dat uur), waar ik de verpleegster vertelde dat ik 15 weken zwanger was, ik een bloeding had, en dat ik zo te voelen ook op dat moment aan het bloeden was (sinds ik uit de auto stapte). Die heeft mij ingeschreven en ik mocht naar de wachtzaal van gynaecologie gaan. Op de weg van spoed naar gyne, da's echt een eind trouwens, echt ettelijke honderden meters, heb ik aan één stuk door lopen bloeden. Het gutste echt uit mij. Dat onnozel maandverbandje dat ik in had was na honderd meter al aan het overlopen en vanaf dan droop het gewoon langs mijn benen. Mijn onderbroek vol, mijn broek vol... Twas wel een zwarte, daar ziet ge dat dus niet op. Nu in gyne waren er blijkbaar nog volop consultaties en hadden ze heel veel vertraging. Na een half uur, drie kwartier wachten eens iemand gevraagd of er veel vertraging was. Een ander meisje dat daar zat, was ook via spoed binnengekomen voor een bloeding, en die zat daar al twee uur te wachten, zei ze. Het was wel maar een lichte bloeding, zei ze... Hmm, bij mij niet, antwoordde ik. Ik was er echt niet gerust op. Zolang ik zat, bloedde ik niet, maar ik wist wel dat ik behoorlijk wat bloed was verloren en ik vroeg me af of het normaal was dat ge dan uren moest wachten... Maar ik dacht pff, ik zal maar eens naar B. bellen dat het hier nog lang kan duren. Daarvoor moest ik naar de gang, want er was niets van bereik op de afdeling. Toen ik terug de afdeling op liep, kwam net mijn eigen gyne buiten uit een kamer, en ze zei hallo maar toen ze de tranen in mijn ogen zag, vroeg ze meteen "oei, wat is er?". Ik zei dat ik behoorlijk veel aan het bloeden was, en toen ze hoorde dat ik al een tijd zat te wachten, nam ze me meteen mee een vrije consultatiekamer in. Ze was megapissed, amai. Op de spoed hadden ze mij moeten vragen hoe erg het was, en iemand die zo erg bloedde hadden ze echt niet zomaar in de wachtzaal moeten laten zitten, ze hadden moeten bellen om te zeggen dat ze me er meteen moesten tussen nemen.

Maar goed, terwijl ik daar de stoel lag onder te bloeien probeerde zij het echomasjien aan de praat te krijgen, en uiteindelijk zagen we dus dat alles goed was met Beesje maar dat er blijkbaar toch een behoorlijk grote bloedklonter zat (ongeveer 6 cm lang en 2-3 cm breed). Waarschijnlijk was er een bloedvat van de moederkoek gebarsten, en op zich kan dat niet zo veel kwaad, er zijn bloedvaten in overvloed, maar ik moest toch daar blijven om ten eerste ervoor te zorgen dat ik meteen kon beginnen rusten, en ten tweede om als het erger werd, meteen te kunnen ingrijpen. Ik dus naar een kamer boven. Een tweepersoonskamer, maar gelukkig lag ik alleen (sjans, anders had ik die andere een hele nacht liggen wakker hoesten). Ze hebben zo'n "slotje" in mijn arm geprikt, zo'n infuusding maar zonder iets aan, zodat ze als het nodig was er meteen iets konden aanhangen. Dan maar in bed gekropen. B. gebeld om te vertellen dat ik moest blijven. Die heeft zijn ouders gebeld en zijn pa is op F. komen passen (allee, die sliep al natuurlijk) zodat B. met de auto van zijn pa naar het ziekenhuis kon rijden om mijn pyjama en wat spullen enzo te brengen. Mijn Kindle had ik gelukkig zelf al mee. Was wel blij dat hij er was en dat ik hem eens goed kon vastpakken, want als ik had geweten dat ik zo veel ging bloeden en dat ik zo ongerust zou worden, dan had hij van de eerste keer mee gemogen zulle, da's niet zo fijn alleen. Hij is wel niet lang gebleven aja, want zijn pa zat te wachten. Daarna nog wat tv gekeken, nog wat gelezen en dan proberen te slapen. Niet dat dat ging, want ge moet niet peizen dat ik in het ziekenhuis minder hoestte dan thuis aja. Jammer genoeg, pff.

Om twaalf uur, na haar "shift", is mijn gyne nog even langsgekomen. Om te zien hoe het met me ging, en om zich een beetje te verontschuldigen en me te verzekeren dat het niet op MIJ was dat ze ambetant was, maar dat ze ambetant was op spoed. Dat had ik wel al door, tis een hevige met het hart op de tong, net als ik :-) Maar ik vond het alleszins wel lief dat ze nog eens langskwam.

De volgende ochtend sliep ik nog als een roos toen ze om half acht mijn ontbijt binnenbrachten. Kreun. Tegen dat ik mezelf wakker had gekregen, was mijn koffie wel al koud, jammer, maja :-) Dan daar een hele ochtend liggen wachten. Wat liggen lezen, nog wat liggen soezen. En dan nét op het moment dat ze mijn lunch brachten, kwamen ze me vertellen dat ze me meteen gingen komen halen voor een echo. Lap. Alles snel naar binnen geschrokt, net op tijd klaar. Met een assistente-gyne naar de echo, nog eens uitgebreid naar Beesje liggen kijken. Alles zag er heel goed uit. Je zag die grote klonter duidelijk zitten, maar Beesje had er duidelijk geen last van, hij bewoog heel veel en hij lag duidelijk op zijn gemak, ook niet geplet door die klonter ofzo, zeker niet. Ik heb ontzettend hard op mijn tong moeten bijten om niet te vragen of ze kon zien of het een jongen of een meisje was. Want ik was doodnieuwsgierig, maar ik wil het volgende keer vragen, bij mijn eigen gyne en vooral als B. erbij is om het antwoord te horen! :-) Maar alles was prima in orde, dus ik mocht naar huis. Maar ik moet wel rusten. Niet rondcrossen, niets doen, vooral geen kindje opheffen... Ik hoef niet plat te liggen, dat niet, zitten mag ook. Oef. Pff. Tis zo al erg genoeg. Da's MOEILIJK jong, rusten :-)

Kerstavond hadden we afgezegd, en ik had even overwogen om iedereen toch uit te nodigen maar nog rap iets anders te voorzien waar we geen werk aan hadden (gourmet ofzo), maar B. was ook ziek, de zielepoot, én hij moest al alles voor zijn rekening nemen omdat ik moest rusten, dus hebben we het maar zo gelaten. Een sjans. Wij waren allebei ZO doodop tegen 's avonds dat we om half negen gaan slapen zijn :-) Op kerstavond... hihi.

En nu... voel ik me prima. Allee, gisteren eigenlijk ook al. Het enige wat ik gewoon nog altijd heb, is die fokking klotehoest die maar niet wil beteren en als gevolg daarvan ben ik ontzettend moe want ik heb al anderhalve week véél te weinig geslapen. Maar op zich heb ik van die bloeding nooit echt last gehad, behalve dat licht trekkerige gevoel vrijdagmiddag. En stress, dat ook wel :-) Hoe we het de komende dagen gaan doen als ik F. niet mag opheffen, dat weet ik niet. Ik vrees dat ik niet anders ga kunnen dan haar af en toe toch oppakken, al was het maar om haar uit haar bedje te halen morgenochtend en naar beneden te dragen. Later komen mijn ouders dan wel, dus dan kan mijn pa al het heffen overnemen. Maar morgenochtend en woensdag ga ik er niet aan kunnen ontsnappen. En speciaal dat kind uit haar bed laten halen door B., voor hij vertrekt naar zijn werk iets na de zevenen, dat vind ik er ook weer over. Maar goed, één keertje per dag haar opheffen is wel nog iets heel anders dan er continu mee op mijn arm lopen natuurlijk. Echt op mijn gemak voel ik mij wel niet. Een deel van mij verwacht nog elk moment dat ik weer een gulp bloed ga voelen stromen. Tis niet dat ik hier echt keihard onder de stress zit ofzo, of dat ik echt bang ben voor de gezondheid van Beesje, maar da's zo'n gevoel dat blijft hangen. Och ja, dat zal de volgende dagen wel verdwijnen, wellicht, dat gevoel.

Het is alleszins een enorme opluchting dat alles goed is met Beesje, da's het belangrijkste...

12,5 weken

2011-12-06T17:12:00.002+01:00

Zo, met onze Milo is dus alles in orde. Tis een braveken, hij lag schoon stil. Goed, dat hij daardoor nogal wazig was en onze foto's compleet heeft vern**kt, dat vergeven we hem dan maar. Hij heeft ook geen belachelijk dikke nekplooi dus da's ook al goed. En zijn maatje de bloedklonter zit er nog maar is gekrompen, en aangezien ik niet meer bloed moet ik mij niet uitzonderlijk kalm houden ofzo. Voila, nu alleen nog drie dagen wachten met het aan de héle wereld te verkondigen, want B. wil dat per sé op vrijdag doen want dan is er het meeste volk op zijn werk. Maar goed, op die drie dagen gaat het nu ook weeral niet steken, hé?

Bang

2011-11-30T11:04:00.003+01:00

Ik heb zondagavond de schrik van mijn leven gehad. Ik zat in de zetel met Kindje te spelen, toen ik plots "gulp" iets voelde naar buiten stromen. Unk? Effe gevoeld: enkel helder vocht. Een kwartier later weer "gulp". Toch eens gaan kijken. Helder vocht met wat bloed in. Hmm, toch eens bellen naar het ziekenhuis. Beschreven wat er was. "Hoe ruikt het?" vroeg ze. Nu, dat had ik nog niet gedaan, ik ruik niet standaard aan mijn onderbroek :-) Op het moment dat ik rechtsta om te checken, kwam er weer een serieuze gulp naar buiten, met veel meer bloed in deze keer. "Hmm, kom toch maar langs, zeiden ze daar. We zullen de gyne van wacht opbellen. Op 11 weken kunnen we eigenlijk niets doen, maar anders ben je toch te ongerust." Right. Inderdaad. Alsof ik ook maar één oog dichtgedaan had als ik niet naar een gyne had kunnen gaan.

Wij Kindje afgezet bij mijn schoonouders, het was net bijna slaaptijd voor haar. Op het moment dat ik haar uit de auto hefte, voelde ik een enorme gulp stromen, dus dan maar snel doorgereden naar het ziekenhuis. Gelukkig hoefden we niet al te lang te wachten, de gyne woonde in de buurt en vertrok meteen. Tegen dat ik me mocht uitkleden, was mijn maandverband compleet doorweekt. Geen puur bloed echter, heel vreemd, echt precies water met bloed. En dan die verlossende echo: "Kijk, daar is het hartje, het klopt mooi. Met je kindje is alles in orde." Zucht. Man, dat was een opluchting. Blijkbaar zit er wel een bloedprop onder, van 2 op 3 centimeter. Het kindje heeft er geen last van voorlopig, het is ook niet écht in gevaar normaal gezien, maar ik zal wel nog een tijdje bloed blijven verliezen en ik moet me rustig houden. Proberen Kindje niet te veel op te heffen, niet gaan wandelen of fietsen. Of dansen...

Dus ik ben weer behoorlijk gerustgesteld. Wormpje zag er goed uit met mijn lekenogen, zijn belletje vruchtwater ook, er zit alleen een bloedprop bij in mijn baarmoeder. Het komt wel goed. Ik had mezelf niet toegestaan al te negatief te denken, hoewel de ergste doemscenario's natuurlijk vlak achter het hoekje stonden te springen voor mijn aandacht, maar ik had echt de hele tijd geprobeerd om positief te blijven. Ik had al genoeg gehoord van bloedingen in de eerste 12 weken om te weten dat het wel degelijk goed kon komen. Maar toch, pff, tis behoorlijk schrikken. En de ontlading achteraf... heu, ja, dan heb ik mij wel degelijk een oog uitgejankt van contentement. Nu wat dat water betreft, zei die gyne dat het wellicht serum was van het bloed zelf, maar achteraf is me nog iets te binnen geschoten, volgende keer eens vragen aan de gyne. Ik had die middag, tijdens Kindje haar dutje, een bad genomen. Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik dat zo vaak gedaan, maar nu was het de eerste keer. En normaal zit daar zo'n slijmprop die alles mooi afsluit en kan dat dus absoluut ook geen kwaad. Maar als er nu geen slijmprop meer zat, is er misschien een hoop badwater in mijn baarmoeder gevloeid. En misschien was het dát wat ik zo met de centiliters verloor. Of misschien was het het bad dat de slijmprop heeft weggespoeld. Enniewee, mij krijg je voor de rest van mijn zwangerschap met geen stokken meer in bad :-)

Virus

2011-11-23T11:20:00.002+01:00

Een maag-en-darmvirus bovenop de mottigheid en vermoeidheid van een prille zwangerschap. Joy.
Ik was zo nog niet mottig genoeg geweest de voorbije weken. Allee, de mottigheid is op zich niet erger dan anders, dat niet. De krampen zijn nieuw, dat wel. En waar eten anders wel wat verlichting kan brengen, word ik nu mottig van eten maar NOG mottiger zonder eten.
Echt. Plezant.

Eten kotsbeu

2011-11-21T14:35:00.002+01:00

Oh en weet je wat nog? Ik ben eten kotsbeu! Maar echt, ik moet bijna continu zitten eten om de misselijkheid enigszins op de achtergrond te houden, en daardoor smaakt niets mij nog echt. Ik heb er geen zin meer in. Ik ben uitgegeten. Ik kan geen boterhammen meer zien!
Ik eet minstens de helft meer dan in normale omstandigheden. En ik was bang dat dat ook op mijn gewicht was geslagen, dat ik bijkwam dat het niet schoon meer was, maar vanmorgen woog ik plots nog maar een halve kilo meer dan mijn referentiegewicht. Het valt nog goed mee dus, op 10 weken.
Ik eet over het algemeen wel redelijk gezond. Ik snoep minder dan anders, dus dat houdt het geheel wel een beetje in evenwicht. Anderzijds heb ik ook ontdekt dat als ik supermottig ben, dat dat het best weggaat met supervettig eten, zoals frietjes of pannenkoeken. Daarna voel ik me zeker een uur of twee heerlijk voldaan en helemaal niet misselijk meer. Maar ja, als ik dat standaard alle dagen ga fretten, kan je mij over een paar maanden rollen, en dat is nu ook weer niet de bedoeling...

Ups en downs

2011-11-21T13:55:00.003+01:00

De zwaarste twee weken waren tussen de 6de verweekdag en de achtste. Twee weken uit de hel.
Sindsdien is het met ups en downs, de vermoeidheid zowel als de misselijkheid. Ik heb goeie dagen waarin ik echt energie heb om op te ruimen, te werken, te koken, met Fientje te dollen, naar Gent te rijden omdat ik daar zin in heb, onnozel te doen... En ik heb dagen dat ik lig te zuchten in mijn zetel van pure miserie, met een maag die aanvoelt alsof ze gewurgd wordt door mijn darmen en een klop van de hamer om u tegen te zeggen. En dan zijn er heel veel dagen tussen de twee.
De laatste weken voel ik me het best als ik kan slapen tot een uur of acht (met dank aan Fien dat ze me dat toelaat), dan nog een middagdutje kan doen in de zetel en om negen-tien uur terug in mijn bed kan kruipen. Als ik erin slaag de vermoeidheid binnen de perken te houden, volgt mijn maag vanzelf.
Ik had gehoopt dat het al wat beter zou zijn intussen, dat het mijn leven niet meer zou overheersen. Maar ik had verkeerd gedacht. It still does. Maar goed, vorige keer ben ik ziek en moe geweest van week 6 tot week 14, en ik zit nu op week 10 dus ik zit halverwege. Dat houd ik mezelf steeds voor. Nog vier weken en het is voorbij. Ik ben ervan af tegen de kerstdagen. Oef! Nog efkes doorbijten...

Tis een kindjen!

2011-11-08T21:40:00.002+01:00

We komen net thuis van de gyne. Heerlijk om te zien dat het kikkertje goed groeit en dat het hartje klopt en dat alles er goed en normaal uitziet. Jeej :-)
Uitgerekend voor 19 juni, trouwens, maar doe daar maar gerust tien dagen bij...

JEEEEEEEEEEEEEEEEJJJJJ

2011-11-07T12:42:00.002+01:00

Ik heb zonet zo ongeveer het BESTE NIEUWS van de wereld gekregen.

Weet je nog dat ik vertelde dat ik niet mocht zagen? Wel, uiteindelijk blijkt met dat kindje tóch alles in orde te zijn. Het blijkt geen molazwangerschap (dat was die kans van 1 op 20.000), en de vlokkentest heeft uitgewezen dat die 50% kans aan de goede kant van de balans is terechtgekomen. Serieus, ik kan mij eigenlijk geen beter nieuws inbeelden. Of het zou wereldvrede ofzo moeten zijn. En dan nog.

En zo komt het dat ik vanmiddag minutenlang met van die lange, gierende uithalen heb zitten bleiten. Van geluk. Mijn dag is goed. Wat zeg ik? Mijn week! Mijn maand! Mijn jaar!

Tukje

2011-11-07T08:42:00.001+01:00

Ik zou zo lijk nog wel een tukje van een paar uur kunnen doen.
Of een paar dagen.
Of weken :-)

Schommel

2011-11-02T09:49:00.005+01:00

De laatste dagen schommelt het ontzettend. Van

bwa, ik voel mij eigenlijk redelijk goed, zo op de achtergrond een licht gevoel van misselijkheid en onbehagen, maar eigenlijk valt het goed mee. Zo kan ik het wel nog een paar weken uithouden.

tot

niet weten waar te kruipen van miserie, rotmisselijk en maagpijn en rillen over heel mijn lijf gelijk ik koorts heb maar dan zonder koorts. Op het punt van te beginnen bleiten, uren aan een stuk, gewoon puur van miserie.

En dat wisselt binnen één dag, ja. Zoals gisteren, 's morgens voelde ik me prima, na het middageten hoogst miserabel, en na het avondeten weer redelijk, tussen de twee. Kweet niet. Dan liever toch de continue matige mottigheid van vorige week. Hoewel, doordat ik nu momenten van respijt heb, zijn de rottige momenten ook wel draagbaar.

Zelfs vlak na mijn vorige bevalling zei ik al "goh, het zal nooit mijn hobby worden, bevallen, maar het valt wel mee". Want ah ja, tis maar één dag hard afzien, en als ge niet meer kunt dan bestelt ge u een epidurale. Echt serieus, tis maar EEN ENKELE dag afzien. Ik vind dat zo veel draaglijker dan de wekenlange miserie in het begin van een zwangerschap, waaraan ge ook op geen enkele manier kunt ontsnappen...

Ik heb niets te zagen

2011-10-28T12:20:00.003+02:00

En dan zijn er zo van die momenten dat je denkt: g*dv*rd*mme wat zit ik hier te zagen.

Als mensen die je lief zijn voor de zoveelste keer alle pech van de wereld hebben. Een kans van één op 20.000 dat het misloopt, overkomt net hén. Terwijl zij al maar 50% kans hadden dat ze het kindje zouden kunnen houden, omwille van een reden die eigenlijk ook maar één kans op godweethoeveel was. Serieus, da's gelijk de lotto winnen maar dan met miserie in plaats van geluk.

Ja, ik ben doodop en misselijk en ik heb maagpijn. Maar verdorie, ik heb tenminste veel kans om voor de tweede keer een gezond kind op de wereld te zetten. Ja, er is de kans dat ik een miskraam krijg, gelijk bij iedereen. Ja, ook die één kans op 20.000 zou mij kunnen overkomen. Maar de grootste kans is nog altijd dat alles prima gaat. Geef mij dan maar die misselijkheid en maagpijn en vermoeidheid, als het dat maar is.

Ik wens ook hen doodgewoon misselijkheid en vermoeidheid toe in de toekomst, in plaats van al die andere miserie. En bovenal een gezond kindje!

Gelukkig thuis

2011-10-26T10:29:00.002+02:00

Ik kan mij echt niet voorstellen hoe pas zwangere vrouwen dat op hun werk twee maanden verborgen kunnen houden.
Allee, om te beginnen zit ik hier continu zo moe en misselijk als iets, en volgens mij is dat duidelijk van mijn gezicht af te lezen. Ben ik even blij dat ik niet continu een glimlach moet forceren.
Daarnaast eet ik ook véél vaker dan anders om mijn maag in bedwang te houden. Tis dat of kotsen.
En ik zal over het boeren maar zwijgen, ik denk dat ge dat nog het beste kunt verbergen...

Ik ben nu dus nog blijer dan anders dat ik gewoon op mijn eentje thuis zit te werken, en dat ik geen schone schijn moet ophouden... En petje af voor al die vrouwen die dat wel moeten doen hoor, amai!

Haaaaa...

2011-10-25T14:18:00.001+02:00

... ik weet het weer, hoe dat misselijkheidsding werkt:
Ge zijt misselijk omdat uw maag leeg is dus ge eet.
Dan zijt ge nog misselijker omdat ge gegeten hebt.
Dan verteert dat een beetje en gaat het iets beter.
En dan is het verteerd en wordt ge weer misselijk omdat uw maag leeg is en ge dus moet eten.
Waardoor dat eten u weer NOG misselijker maakt.

RIIIIGHT. Ik was het vergeten. Tot nu toe was ik gewoon aan een stuk somewhat misselijk, maar nu heeft die vicieuze cirkel (die ik dus compleet vergeten was) weer toegeslagen. Met pieken tot op het randje van kotsmisselijk en dalen op "redelijk" misselijk. Zwanger zijn is FUN!

Nu ja, ik hou nog altijd mijn hart vast: ik heb geen maagPIJN (da's nog erger ja) en ik heb geen constipatie. Joy. Glas halfvol en al.

Fragile

2011-10-25T10:55:00.002+02:00

Een van de voordelen van zwanger zijn: ik mag nog eens gaan shoppen, want binnenkort zal ik niet meer in mijn kleren kunnen.

Fragile doet een stockverkoop. En ze doen een pre-stockverkoop voor 10x2 winnaars van vrijkaarten. Ik was al een tijdje aan het volgen op de Fb van Fragile, maar ik wist dat ik die niet ging winnen want je moest weten welk vreemd voorwerp er in de etalage van de winkels staat, en ik geraak niet zomaar efkes in Lier of Brasschaat.

En toen was er iemand die vrijkaarten had gewonnen maar niet kon gaan. En ik kreeg die. Jeeej! Never mind dat die nog niet weet dat ik terug zwanger ben, Fragile heeft zo mooie kleren dat ik die ook met plezier in niet-zwangere toestand draag. Ik heb deze zomer net nog een heel mooi kleedje gekocht en dag in dag uit gedragen.

Dus mag ik vanmiddag gaan shoppen. Ik ben echt benieuwd, wat de stock nog inhoudt, en of er nog iets interessants bij zal zijn... Ik hoop het wel, want helemaal naar Antwerpen met bus-trein-voet, dat doe ik ook niet om gewoon efkes te KIJKEN zulle...

Twee uur

2011-10-25T10:14:00.002+02:00

Opstaan.
Kindje uit bed halen en het raam openzetten.
Douchen.
Mijn eigen tanden en die van Kindje poetsen.
Een enorme kakpamper van tussen Kindje haar billen trekken en haar rooie billekes afdeppen met een warm washandje terwijl zij piept omdat dat pikt.
Mezelf aankleden.
Kindje aankleden. Body-T-shirt-broekkousen-kleedje.
Kindje melk geven.
Kindje aërosollen.
Mezelf en kindje jas en schoenen aandoen.
Fietskar aan de fiets hangen, want het regent.
Kindje in de fietskar installeren.
Naar de crèche fietsen.
Kindje jas uitdoen en overhandigen aan de begeleidsters.
Naar de bakker fietsen en een brood kopen.
Naar huis fietsen.
Omkleden.
Koffie maken en boterham smeren.

Voila, alles samen duurde dat twee uur. Iets langer dan anders omdat ik hier en daar nog een cracker ertussen heb gegeten. En ik telkens ook een stuk aan Kindje moest geven die KOEKEUH riep als ze het zag. Twee uur op een paar happen crackers. Dat is dus géén goed idee hé. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik eindelijk een boterham in mijn mond kon stoppen.

Zes weken en een sjiek

2011-10-24T10:45:00.002+02:00

Of tenminste, daar ga ik toch van uit. Want het is een gok. Een berekende gok, maar toch een gok. Mijn cyclus is zo onregelmatig dat ik er geen flauw idee van heb wanneer dit beesje precies is verwekt, er kan een week verschil op zitten. Maar ik ga uit van 23 september als B-day (bevruchtingsdag), dus dan zit ik nu op 6,5 weken.

Het voordeel van de tweede keer, is dat ik al weet wat ik mag verwachten. Ik ben doodop, ben continu misselijk en heb maagpijn. Maar ik weet dat de vermoeidheid NOG erger kan (jeej!), dat mijn maag nog véél meer pijn kan doen (woehoe!) en dat ik zo misselijk kan worden dat ik kots (zeer zelden, gelukkig). Vorige keer was ook constipatie mijn deel, dus daar verwacht ik mij nog half en half aan (ook jiehaa). En ik weet dus ook dat je kunt proberen aan symptoombestrijding te doen, maar dat dat uiteindelijk toch niet of nauwelijks werkt en dat je gewoon moet wachten tot het overgaat. Over een maand of twee. Maar dat is dus het belangrijkste: IK WEET DAT HET OVERGAAT! Je hebt vrouwen die zowat hun hele zwangerschap misselijk blijven, maar ik ga ervan uit dat dat bij mij niet het geval zal zijn. Op 14,5 weken zou ik ervan af moeten zijn. Dus daar kijk ik nu alvast naar uit :-)

Er zijn wel nieuwe kwaaltjes ook. Rusteloze benen, bijvoorbeeld. En bijgevolg moeilijk in slaap geraken want ik lig nooit goed. Maar over het algemeen komt het algemene gevoel mij ontzettend bekend voor. En leg ik er mij gelaten bij neer...

En dan zijn er de voordelen natuurlijk: mensen vertellen dat je zwanger bent en felicitaties en knuffels krijgen. Tetteren over kwaaltjes en bevallingen enzo met andere mama's. Een goeie reden hebben om effe gewoon geen bal te doen (alsof een mens daar een reden moet voor hebben, tsss, maar je weet wel wat ik bedoel...). Alvast beginnen dromen over babykleertjes. Je afvragen wat het gaat worden en vreselijk benieuwd zijn. Uitproberen hoe namen proeven op je tong. Het IDEE dat er zo'n klein hompje cellen in je buik zit dat de komende maanden zal uitgroeien tot een hele volmaakte baby. Kleine voordeeltjes in een zee van vermoeidheid en misselijkheid, maar die maken het zó veel draaglijker omdat alles voor het goede doel is...

De combinatie met lessen

2011-10-19T09:41:00.006+02:00

Na zo'n helse dag met F. moest ik gisteren nog eens naar de les ook. Yikes. Om zes uur naar Leuven vertrekken, les van zeven tot tien of langer, en dan weer van Leuven naar Mechelen bollen. Terwijl ik normaal rond tien uur in mijn bed kruip. Dat is dus pijnlijk ja, in normale omstandigheden eigenlijk al.

Ik had het ontzettend moeilijk om mij te concentreren. Moest me echt een paar keer oppeppen om te blijven volgen. Gelukkig dat het zo interessant is, want in een saaie les zou ik gewoon in slaap vallen wellicht.

Er is intussen ook een nieuw "kwaaltje" opgedoken: een verscherpte - en vervormde - reukzin. Daardoor heb ik eigenlijk de hele avond gedacht dat ik uit mijn bek stonk. Want ik rook zoiets precies. Achteraf aan Ventje gevraagd, en blijkbaar was het niet zo, maar da's dus wel ambetant want ge durft niet vrijuit tegen mensen babbelen uit angst dat ge ze gaat verwalmen hé :-)

De hel

2011-10-19T09:27:00.004+02:00

Gisteren was DE HEL. Met hoofdletters ja. Kindje 1 is ziek. En als Kindje 1 ziek is, dan zaagt ze nog harder dan anders... Ik had toevallig geen werk voor gisteren liggen dus was het logisch dat ik haar gewoon bij mij thuis hield. Maar miljaar maat, dat kind kan zagen. En constante aandacht vraagt ze sowieso eigenlijk al altijd, maar als ze ziek is, is dat natuurlijk nog een graadje erger. Ze speelde wel, maar nogal futloos, en ze kon zich op niets concentreren eigenlijk.

Nu ja, in normale omstandigheden kan ik daar wel mee om, en heb ik genoeg energie om haar aan te kunnen en zelfs een beetje te verwennen (haja, ze is ziek ocharme). Maar nu, met die vermoeidheid, is dat dus echt afzien hé. Ik heb er een hele ochtend mee rondgezeuld, haar op schoot gehad, ermee gespeeld, haar geknuffeld en aan haar wensen voldaan (eigenlijk is dat een beetje een verwend nest, we moeten daarmee beginnen uitkijken besef ik. Die kan om haar tutje zagen dat tien centimeter verder ligt, en dan geven wij haar dat. Onnozelaars die we zijn. Dringend iets aan doen.) Tegen 's middags waren we allebei halfdood en was ze gelukkig meer dan klaar voor een middagdut. En alles was oké geweest als ik ook een middagdut had kunnen doen, wellicht. Maar ik had werk aangenomen voor over de middag. Stom, ik weet het, maar het is hier al een paar dagen te kalm en er moet geld verdiend worden... Dus heb ik haar hele dutje door keihard gewerkt. En dan was zij er weer. Zagen, janken, huilen, zielig doen, belachelijke dingen eisen (zoals blijven zagen om iets vanonder de zetel te halen, en als ik dan op mijn buik lig en kijk, zie ik alleen een armtierig blokje duplo liggen ofzo. Zoals er tientallen naast haar liggen op dat moment. Tot drie keer toe. Grmbl)

Gelukkig hebben we zo'n dvd van Bumba, dat was mijn redder in nood. Ik denk dat het kind zo'n twee uur Bumba heeft gezien gisteren, ze kan er wel aan wennen. En ze kan zich ook redelijk concentreren daarop. Dus toen ik het écht niet meer aan kon, om een uur of drie 's namiddags, ik tegen haar begon te snauwen en ik op het punt stond in tranen uit te barsten van miserie en vermoeidheid, heb ik Bumba opgezet, mijn boek genomen en haar vervolgens een uur straal genegeerd. Deugd dat dat deed :-) En gek genoeg had zij daar eigenlijk weinig last van. Conclusie: ik moet dat meer doen, haar straal negeren. Ze moet tenslotte ook leren dat niet heel het leven om haar draait. Zeker niet als hier over acht maanden nog een ander koterke rondhangt. Allee, ligt...

Daar gaan we dan

2011-10-17T14:15:00.005+02:00

Zo. Gelukt. Opnieuw (!) in net die maand dat ik dacht "neuh, tzal niets zijn deze maand. Te vroeg gevreeën, én te laat". Als ik drie kinderen zou willen, ik zou de volgende keer echt wel tegen mezelf moeten zeggen "Stop nu eens met op tijd vrijen en vrij gewoon te vroeg en te laat, dan lukt het wel".

Maar goed, ik ben zwanger dus. Jeeeej! Vijf weken en een sjiek, vermoedelijk, al heb ik er voorlopig dus geen flauw idee van wanneer dit beesje nu eigenlijk is verwekt :-)

Vorige week woensdag zou dag 33 van mijn cyclus zijn geweest, en ondanks de lange cycli van de voorbije maanden begon dat toch verdacht te worden. Dus heb ik getest. Om half drie 's nachts, haja want ik moest pipi doen. Needless to say dat ik niet veel meer geslapen heb die nacht.

Ik heb meteen ook van de gelegenheid gebruikgemaakt om een nieuwe huisarts te nemen. De andere woont te ver weg (vijf km met de fiets) en is dan nog niet eens sympathiek ofzo ook, anders zoudt ge al eens moeite doen hé. Maar die die ik nu heb gevonden, een vrouw van achterin de veertig begin de vijftig, is echt my kind of person. Lief en vriendelijk maar ook met een sterk karakter en ze zegt gewoon hoe het zit, onomwonden en krachtig. Een toffe madam, soit. Dat was vrijdag, en 's avonds toen ik haar belde, bevestigde ze dat ik zwanger was. Niet dat ik dat intussen niet al door had, ik geloof niet meer dat je per ongeluk positief kunt testen...

Sinds zaterdag is de vermoeidheid toegeslagen. Niet dat ik er echt naar zat uit te kijken, naar de kwaaltjes, maar ik was wel benieuwd wanneer ze zouden komen opdagen. Na een week dus ongeveer (gerekend vanaf mijn eigenlijke bloeddag). En knal zeg, heeft die eventjes hard toegeslagen. Ik zou zo in slaap kunnen vallen, op elk moment van de dag. Ik herinner me vaag van twee jaar geleden dat het nog erger kan, dus ik hou mijn hart al vast... Weet je hoe het voelt? Alsof je een hele dag zwaar gesport hebt. Je adem is weer tot rust gekomen en je hart pompt niet meer aan honderd per uur door je lijf, maar wat er overblijft is een allesoverheersende vermoeidheid, en je wil niets liever dan in je bed kruipen. Maar dat dan van 's morgens vroeg. Plezant :-)

Nu ja, voorlopig gaat het nog wel. Ook al omdat ik weet dat dit gewoon normaal is en ik dus niet anders kan dan mijn schouders ophalen en wachten tot het overgaat (over een week of 9, als het is zoals de vorige keer. Nog twee maanden, allee). En ook al: de maagpijn, constipatie en ochtendmisselijkheid zijn nog niet terug. Niet dat ik dáár zit op te wachten natuurlijk, maar ik maak me geen illusies dat ik gespaard zal blijven van verdere kwaaltjes dan wat vermoeidheid en bloedend tandvlees en belachelijke overemotionaliteit. Joy :-) Maar tis allemaal voor een goed doel, en dat maakt het allemaal zoooo veel draaglijker. Allee joep, nog twee maanden en het ergste is voorbij...

Bloed dan toch, goddammit

2011-07-13T15:56:00.003+02:00

Woensdagnamiddag. Vanmorgen opnieuw getest, opnieuw negatief. En intussen bloed ik nog steeds niet.

Ik kan echt niet mee lachen. Geen bloed, geen spotting, just nikske. En wél witverlies. En gisteren misselijk telkens als ik honger had. En maagpijn en moe. Oké, B. voelde zich niet goed en was licht grieperig, dus in principe kon het dat ook zijn. Maar toch, die combinatie... Ik was er redelijk gerust in, deze keer, dat ik positief zou testen...

Ik was zenuwachtig vanmorgen. Ik stond mijn tanden te poetsen tijdens het wachten, en mijn buikspieren krampten samen van de zenuwen en mijn hartslag was enorm hoog :-) Dan is zo één streepke in plaats van twee een serieuze afknapper. Mijn hartslag en zenuwen waren op slag weg. Pff.

Gelukkig heb ik er emotioneel niet veel last van. Ik had mezelf nog altijd niet toegestaan om het écht te geloven, dat zou ik pas doen na een positieve test, had ik mezelf beloofd. En ik heb dus geen traantje gelaten. Oef. Want ik had het ook niet onlogisch gevonden als ik wél verdrietig was geweest, verdorie, zo met mijn voeten spelen zeg. Maar goed, ik voel me prima dus. Maar ik ben wél pissed. Niet zozeer omdat ik niet zwanger ben, maar omdat mijn lijf zo spelletjes met mij speelt. Daar kan ik dus écht niet mee lachen. 31 dagen verdomme, vandaag is de 32ste. Tss.

Update: die avond zijn mijn regels doorgebroken. Na 32 dagen dus.

Daar gaan we weer

2011-07-12T08:55:00.003+02:00

Fien is intussen 13 maanden oud, een schat van een meisje, mijn licht en mijn leven. Klef, ik weet het, maar zo is het wel.

En we zijn al weer aan ronde twee begonnen. Terwijl we vorige keer 13 maanden hebben moeten proberen voor het lukte, was ik nu van de allereerste keer zwanger. Oké, het werd een miskraam, maar ik was toch maar lekker zwanger. De miskraam is zonder enige emoties gepasseerd, trouwens, want ik wist niet dat ik zwanger was, ik dacht dat ik gewoon mijn regels kreeg terwijl dat dus achteraf de miskraam bleek te zijn. Dan een maand gebloed ongeveer, letterlijk. En ook een maand een nuvaring in gehad, om mijn lijf de kans te geven wat op haar plooi te komen.

En toen was het begin juni en deden we nog maar eens een halfslachtige poging. Halfslachtig omdat we eigenlijk, dacht ik, te vroeg gevreeën hadden, en we de dagen erna geen zin meer hadden om het nog eens te proberen.

Maar kijk, we zijn nu 12 juli... en het zou wel eens kunnen dat het tóch prijs was. Ik verwachtte mijn regels zaterdag, zondag ten laatste. Zondagavond getest, en het was negatief. Maar goed, het was nog vroeg. We zijn nu dinsdagochtend en ik heb nog steeds geen druppel bloed gezien. Kwaaltjes heb ik ook nog niet, maar die zijn vorige keer ook pas na vijf-zes weken doorgebroken, dus die verwacht ik pas over enkele dagen. Ik ben benieuwd...

Emotioneel probeer ik er zo veel mogelijk afstand van te nemen, mij niet te veel voor te houden, niet te veel te dromen, niet te veel te hopen of verwachten. Ik wil ten allen prijze vermijden dat ik weer begin te flippen zoals de vorige keer. Ik wil geen stress, teleurstelling, hoop die de kop wordt ingedrukt. Ik heb daar zoooo hard geen zin in. Dus hou ik het een beetje op een afstand. Al wordt dat intussen wel steeds moeilijker, nu ik al drie dagen overtijd ben...

De hel voorbij

2009-11-30T13:04:00.003+01:00

Zo, dat hebben we eindelijk achter de rug. De eerste 3,5 maanden waren euh... redelijk miserabel. Maar nu mijn maagpijn zich al meer dan een week niet meer heeft laten horen, en ook mijn darmen weer hun oorspronkelijke vorm hebben aangenomen, voel ik me weer prima!

En nu mijn buik weer is gekrompen, is eindelijk duidelijk hoe mijn prille zwangerschapsbuik eruit ziet. Hij is nog klein, schattig en onder mijn normale kledij volstrekt onzichtbaar. Schattig, zou ik bijna durven zeggen. Dit weekend werd Alfred (zoals wormpje tegenwoordig heet) 15 weken oud. Het perfecte moment om een foto te trekken dus. Want dat buikje mag voor de archieven bewaard worden, vind ik.

Ik ben ook nog niet zoveel bijgekomen als ik had gevreesd: 1,1 kg. Tenminste, het hangt ervan af waar ik begin te rekenen. Toen ik net wist dat ik zwanger was, ben ik op een week tijd meer dan een kilo afgevallen, door veel te dansen en minder te eten dan normaal. En ten opzichte van dat getal ben ik 1,1 kg bijgekomen. Maar als ik tel van mijn normale gewicht van de voorbije jaren, ben ik nog altijd 300-500 gram (tot 1,5 kilo zelfs) lichter... Welk getal ik uiteindelijk zal gebruiken, zal dus wel afhangen van hoeveel ik de komende maanden nog bijkom. Of van hoeveel moeite ik heb om die laatste kilo's eraf te krijgen na de bevalling :-) Ik ga mezelf echt niet dood diëten om terug op dat laagste gewicht te komen, hoor! Al mag dat wel, natuurlijk...

Vrijdag dacht ik af en toe iets te voelen bewegen daar beneden. Maar dit weekend en vandaag is het daar verdacht stil, dus het zullen mijn darmen wel geweest zijn. Ik verlang ernaar, naar dat voelen dat ie beweegt. Het kan elk moment zijn nu, of het kan nog wéken duren. Spannend...

Zwanger

2009-11-09T10:45:00.003+01:00

Eh voila, ik had inderdaad veel kans om zwanger te worden die maand, want ik ben intussen al bijna drie maanden ver. En mijn theorie klopte, de bevruchting heeft volgens de gyne plaatsgevonden op dag 11...

Ik heb sindsdien nog niet veel op deze blog gezet omdat ik niet wil zagen. Als mensen het me vlakaf vroegen: "hoe voel je je", dan antwoordde ik naar waarheid "miserabel". Maar ongevraagd mijn miserie spuien, dat doe ik niet graag... De eerste zes weken nadat ik het wist, waren miserabel. Maagpijn! Vreselijk. Zo erg dat ik echt ziek was van de pijn. Constant, 24 uur op 24. Ik heb plots veel meer respect voor mensen die jaar in jaar uit met pijn leven. Om je daar over te zetten en te blijven genieten van het leven, dat is niet simpel. En je zou denken "allee, in jouw geval moet je je daar toch over kunnen zetten, het is voor de goeie zaak, joepie je bent eindelijk zwanger!". Ja, in theorie wel ja. Verstandelijk is dat niet moeilijk, ook als ik het had geweten dat ik zo zou afzien, had ik ervoor gekozen. Ik wil een kindje, en de miserie neem ik er wel bij. Maar dat wil nog niet zeggen dat je dat zomaar kunt negeren. Ik was ziek van de pijn, weken aan een stuk. Dat er ook een kindje in mij groeide, dat kwam in gedachten altijd op de tweede plaats. Dat is immers helemaal niet prominent aanwezig.

En nu? Nu is het beter. Volledig verdwenen is het niet, het gaat met ups en downs. Eén dag is mijn maagpijn helemaal weggeweest, maar hij is teruggekomen. Jammer :-) Ik leef echter op hoop, de eerste drie maanden zijn bijna voorbij en ik blijf hopen dat mijn maag daarna volledig kalmeert. En sowieso is het intussen draaglijk geworden. Ik lig niet meer elke avond te kermen van de pijn in mijn zetel, ik kan me weer concentreren op mijn werk, ik geniet weer van eten. Ik voel mijn maag wel, ja, maar ik leef tenminste weer. En daardoor is er ook plaats in mijn hoofd vrijgekomen om te beseffen dat ik een kindje krijg. Een écht. Zo'n baby'tje om in mijn armen te houden, om te knuffelen, om van te houden. En om te vervloeken als hij/zij me uit mijn slaap houdt :-)

Maar voorlopig wil ik gewoon genieten van mijn zwangerschap. Nog zes maanden, wat lang nog. Maar het begint leuk te worden. Veel vrienden weten het al, maar vanaf overmorgen mag ik het aan de hele wereld verkondigen. Eindelijk! Stilaan begint zich een buikje te vormen, hoewel ik voorlopig de enige ben die écht ziet wat er baby is en wat niet :-) Ik kijk uit naar die dikke buik, naar de voorbereiding, het kleedjes en meubeltjes en suikerbonen en geboortekaartjes kiezen. Naar het wachten op ons kleintje, naar het merken hoe B. en ik steeds meer voeling krijgen met het wezentje dat in mijn buik groeit.

Ik ben vastbesloten ervan te genieten. En zelfs al blijft dit niveau van maagpijn mijn hele zwangerschap, dit is leefbaar. Ik zie het helemaal zitten!

Tiens... zou het?

2009-09-02T09:47:00.002+02:00

Er begint me iets te dagen.
Mijn heetste periode, met het rekbaarste witverlies, lag altijd een paar dagen voor mijn vermoedelijke eisprong. Maar waarop baseerde ik dat? Op mijn temperatuurmetingen van de eerste maanden. Maar wat als niet mijn temperatuur juist was, maar mijn goesting?
Ik ben nu al twee maanden weer aan het ovulatietesten, en het ziet ernaar uit dat ik telkens een eisprong heb gehad op de 11de-12de dag. Dat is veel vroeger dan ik hem ooit heb verwacht, en ik heb wellicht dan ook telkens gewoon te laat gevreeën...
Dat zou wel verklaren waarom ik nog niet zwanger ben natuurlijk, mijn ei zou telkens al dood geweest zijn voor er ooit een zaadcel nog maar in de buurt kwam. Hmmm. Laat ons hopen dat het daaraan ligt. Enne... dan heb ik deze maand heel veel kans om zwanger te worden :-P

Bleh

2009-08-20T08:04:00.002+02:00

Tis weer noppes. Ik bloei.

De angst was gerechtvaardigd, de hoop en het vertrouwen niet...

Sjans dat ik een paar dagen geleden al gecrasht ben, daardoor komt het nu minder hard aan.

Kom, geef mij ne zjwein en we spreken der nie meer over. We gaan er opnieuw voor, natuurlijk, deze keer voor een kindje uitgerekend op 26 mei :-)

Hah!

2009-08-17T09:11:00.002+02:00

Grappig he, het verschil tussen de vorige post en die ervoor... Not!

Het is oorlog binnenin mij. Rationeel gezien kan ik er wel mee leven, life goes on, en ik zou niet echt ongelukkig zijn als ik geen kindje kreeg: ik hou van mijn ventje, ik heb een toffe job, ontzettend zalige hobbies, fantastische vrienden... Maar emotioneel gezien verlang ik zooooo erg naar een kleintje.

"Ge moogt dat niet doen", zei hij gisteren tegen mij, "al uw hoop zo op één maand stellen". Kweet. Maar ik heb dat niet altijd te kiezen. Ik ben een emotioneel wezen, en dat heeft zo zijn voor- en nadelen...

11

2009-08-17T09:05:00.003+02:00

Ik ben zwaar gecrasht gisterenavond. Deze 11de keer voelt aan als een breekpunt. Als het nu nog niet lukt...
Mijn hoop is nooit groter geweest, maar ook mijn angst is nog nooit zo groot geweest.
Ik wil een kindje...

Het leven is mooi

2009-07-27T08:40:00.002+02:00

Ik ben stilaan aan het omkantelen. Van "ik wil een kind, ik moet een kind, ik kan niet leven zonder kind, ik ga dood aaaaah", naar "het leven is eigenlijk best fijn zonder kinderen, ik doe wat ik wil, moet nergens rekening mee houden, heb alle vrijheid".

Tis vergelijkbaar met een lief willen. In de periode dat ik lang single was, had ik momenten dat ik echt verlangde naar een lief, dat ik me eenzaam voelde zonder. En dan waren er momenten dat ik superblij was dat ik alleen was, dat ik genoot van de vrijheid van het single leven. Niet dat ik geen lief wilde, maar ik was ook gelukkig zonder.

En nu heb ik dat dus ook met een kind. Ik ben gelukkig zonder kind. Ik kan nog wel helemaal smelten als ik een schattig kindje zie, ik speel graag met kindjes, en mijn hormonen schieten tranen in mijn ogen als ik een baby op tv zie ofzo. Maar eigenlijk ben ik gelukkig zonder, en geniet ik van het leven. Een baby is niet zaligmakend. Het leven is ook prachtig zonder kinderen. En ik geniet!

Don't think so

2009-07-20T13:00:00.002+02:00

... ik voel véél te weinig om goed te zijn. Ik zal wel weer niet zwanger zijn...

Een tikkeltje hoop

2009-07-16T17:39:00.002+02:00

Tien maanden zijn we nu bezig. Emotioneel gezien best lang, biologisch gezien valt dat wel mee...

Ik let er al niet meer op, op symptomen. Die geven je toch alleen maar valse hoop. Ik dacht er zelfs al niet meer aan, dat mijn eisprong intussen wel al een paar dagen gepasseerd was. En dan is er toch plots dat ene sprankeltje hoop: een klein beetje bloed in mijn onderbroek. Rekenen "heb ik mijn regels al, dat kan toch niet? Hoe lang geleden had ik die? Wanneer was mijn eisprong ook alweer?" En dan beseffen dat mijn ei toch al ongeveer drie dagen geleden bevrucht zou zijn. Innestelingsbloeding? Toch nog steeds twijfel, want drie dagen is echt wel kort voor de reis naar de baarmoeder.

Ik laat me er niet door betoveren, dat heb ik intussen wel al geleerd. Maar hopen blijf je toch doen, hoe je het ook draait of keert. Rustig hopen, verlangen, verwachten. Ontspannen, zonder stress intussen. Maar het blijft hopen!

Hang...

2009-05-29T08:38:00.001+02:00

... de rode vlag maar al weer uit!

Melancholisch genieten

2009-05-28T09:26:00.002+02:00

Op zich heb ik er niet meer zo'n last van, dat ik nog steeds niet zwanger ben (of het telkens twee weken per maand niet weet). Ik leef mijn leven zoals ik het altijd heb geleefd, en mijn kinderwens is als mijn desktop-afbeelding: af en toe kom ik daar eens langs, en dan doet het me glimlachen...

Mijn vrienden met kinderen zie ik genieten en ik lees hun blogs met veel plezier. Maar ik geniet ook met volle teugen van twee "mamablogs" van vrouwen die ik niet ken. Amerikaanse vrouwen, die volop van het moederschap genieten. De ene heeft twee kindjes, een jongetje van vier en een meisje van bijna een jaar nu, denk ik. De andere heeft een dochtertje van vijf en is hoogzwanger van haar tweede. Ze schrijven zo heerlijk over het moederschap dat ik er helemaal week van wordt. Met veel humor, en sloten liefde. En daar komt mijn titel vandaan: hun blogs lezen brengt een zekere melancholie in me naar boven, dat verlangen naar een kind. Maar net zoals ik van de dochters van mijn vriendinnen geniet in het echt, geniet ik van hun online-kinderen, en maken ze mijn dag een stukje vrolijker en lichter.

Another month gone by...

2009-05-13T14:00:00.004+02:00

En nee, nog steeds niets. Och ja, ik lig er niet meer wakker van. Ik zal wel zien.

Ik zal me eens zorgen beginnen te maken tegen september, als ik na een jaar nog steeds niet zwanger ben.

En ergens zit ook zo'n stemmetje dat zegt: "natuurlijk wordt het een mei-kindje, want wij zijn allebei ook in mei geboren". En dan zou ik toch pas in augustus zwanger zijn.

Dus voila, pas als het in augustus of september niet lukt, begin ik te panikeren.

Ik sta in bloei

2009-04-09T11:55:00.004+02:00

Juist ja, dat moest ik nog even melden. Ik loop intussen al weer een paar dagen te bloeien (oeps, bloeden), dus ik ben opnieuw niet zwanger. Hiep hiep hiep.

En weet je wat gek is? Met die verbouwingen momenteel, en met die moeilijke keuzes tussen "goedkoop maar niet ons gedacht" en "duur maar zó mooi" denk ik steeds vaker: goh, het is nog een geluk eigenlijk, dat ik nog niet zwanger ben. Want hoe langer het duurt voor er kindjes komen, hoe meer we kunnen sparen. Allee, hoe meer geld we kunnen uitgeven aan ons huis. En uiteindelijk is dat toch ook iets dat vijftig jaar mee moet gaan hé.

Dus als ik volgende maand zwanger ben, is het meer dan welkom. Maar is dat niet zo... tja, dan zal onze keuken nog wat mooier zijn...

Tsjoemp

2009-04-03T08:53:00.003+02:00

Weer naar beneden, die temperatuur. Ik zal misschien inderdaad een mini-koortsje gehad hebben. Grappig hoe je zulke dingen ontdekt als je alle dagen je temperatuur meet. Ik voelde me niet echt koortsig, alleen miserabel van al het snuiten en niezen en puffen en krochen, en ik zou er dus zelf ook niet aan gedacht hebben om mijn temperatuur te meten...
Dat betekent ook meteen dat mijn regels er waarschijnlijk vandaag of morgen zullen doorkomen. Ik ben in blijde verwachting :-)

Temperatuurstijging

2009-04-01T10:15:00.002+02:00

36.9, zegt mijn Fertility Friend. Dat is een grote stijging ten opzichte van de voorbije weken, ik heb een ongelooflijk strakke temperatuur normaal gezien.
En ja, dan denk ik natuurlijk "ha, dat kan een tweede temperatuurwissel zijn", wat zou kunnen wijzen op een innesteling. En ja, dat komt precies op het juiste moment, een week en een dag na mijn eisprong.
Maar ik laat me niet meer vangen. Ik heb een snotvalling en ik voel me niet 100%, misschien ben ik gewoon wat koortsig. En ik had het ook wel bijzonder warm vannacht, ik was net een stoofje, terwijl ik me normaal aan Bert moet gaan warmen. Of misschien heb ik te laat getest, het was al meer dan een half uur later dan het moment waarop ik gewoonlijk mijn temperatuur neem. No way dat ik mezelf opnieuw hoop geef.
Als ik zaterdag mijn regels nog niet heb, dan zal ik wel eens testen. En als het dan positief is, dan mag ik juichen.

Springt ie nu of springt ie niet?

2009-03-25T13:13:00.002+01:00

Deze maand was ik al bezig met ovulatietesten en temperatuurmeten enzo van die dingen, dus daar ben ik maar gewoon mee verder gegaan. Halverwege stoppen is nogal stom. De positieve test is er uiteindelijk pas zondag gekomen, zo'n vier dagen later dan ik verwacht had, en mijn temperatuur is nog steeds niet naar omhoog, wat ook al niet klopt met de test.

Nu ja, het grote verschil is nu wel dat ik er lang niet meer zo mee inzit. Ik zie het wel. Grappig hoe gewoon "foert, ik ben het beu" zeggen echt wel je hele houding kan veranderen. Ik had eigenlijk gedacht dat ik keihard zou moeten afkicken, maar de voorbije week is mijn houding tegenover zwanger worden helemaal anders geworden. Ik wil het nog wel graag, maar ik ben vooral met heel andere dingen in mijn hoofd bezig. Ik denk er nog wel een paar keer per dag aan, maar een paar keer tegenover een paar tientallen keren is wel een groot verschil.

Dus ik zie wel wat het wordt. Krijg ik mijn regels over veertien dagen ongeveer, of krijg ik ze niet en ben ik zwanger... Het kan me niet zoveel meer schelen. Ik ga er niet de put van in zijn. Ik ga er wellicht zelfs niet eens meer op wachten. Het enige wat ik WEL wil houden, is me telkens onthouden van alcohol in de periode tussen mijn eisprong en het begin van mijn regels. Ik zal maar eens zwanger zijn en mijn pasgecreëerde embryo in de alcool verzuipen, dat zou toch wel jammer zijn :-)

Loslaten

2009-03-18T08:20:00.002+01:00

Hoe vaak heb ik niet tegen mannen gezegd: "Je mag niet zo hopeloos op zoek zijn naar een lief.Pas als je niet meer zoekt, zal je iemand vinden". Of over vrouwen die zwanger proberen te worden: "Ha, da's typisch ja, als je te hard je best doet, als je er te hard mee bezig bent, dan word je vooral niet zwanger. Pas als je het loslaat en er niet meer mee bezig bent, word je zwanger".

En kijk mij nu. Maand na maand tellen, meten, vrijen op bevel, wachten, wachten, wachten. Ook wel STRESS genoemd. Zo typisch, maar zo moeilijk af te leren.

Wel, ik ga het proberen. Nu nog niet, mijn eisprong is een van deze dagen, ik ga nu even voortdoen waarmee ik bezig ben. Maar dan wil ik het loslaten. Stoppen met mijzelf constant opjutten. Stoppen met hopen en dromen. Gewoon alles overboord gooien en de natuur zijn werk laten doen. Erop vertrouwen dat het wel komt als het komt. En is dat dan pas over een jaar, dan is dat pas over een jaar.

Ik ben dat niet gewend, dat ik iets per se wil en dat het niet lukt. Ik kan alles. Als ik iets wil, dan doe ik dat gewoon. Er is nog nooit in mijn leven iets mislukt. Maar dit heb ik niet zelf in handen, dit kan ik niet forceren. "Hoe meer ik mijn best doe, hoe meer kans dat het zal lukken", geldt hier duidelijk niet, anders was ik al maandenlang zwanger!

Ik ben al een tijdje aan het loslaten, al sinds mijn crash begin januari laat ik "klikje na klikje" (herken je dit, M) los. Langzaam, stilletjesaan. Dat is niet zomaar iets wat je van de ene dag op de andere kunt. Dat is een groeiproces, een evolutie. En ik weet ook niet of ik het nu meteen ga kunnen. Maar ik ben er duidelijk wel aan toe. Ik ben het beu mijn leven uit te stellen voor een eventuele zwangerschap. Ik ben het beu altijd maar een paar maanden op voorhand te plannen. Hoe vaak heb ik de voorbije maanden niet gezegd "Ik ga dit of dat niet doen, want stel dat ik zwanger ben". Vaak! Veel te vaak! Ik heb mijn hele leven on hold gezet.

En ik ben het beu!

Pompidom

2009-03-16T15:25:00.003+01:00

De sleur begint erin te komen. Allee joep, daar gaan we weer. Wachten en testen tot mijn eisprong komt, vrijen en dan weer twee weken wachten. Ffff. Ik heb eigenlijk niet veel zin, maar als ik een maand oversla ga ik het me later zeker beklagen, dus ik zal het maar weer doen...

Another month gone by...

2009-03-06T09:20:00.001+01:00

... en ik ben opnieuw niet zwanger. Pff.

Het kleine meisje op de roltrap

2009-03-02T16:26:00.003+01:00

Batibouw. Een Waals gezin met een paar kleine kindjes wil de roltrap af. Papa eerst met een kindje, maman met het tweede kindje. Het derde kindje, een schattig meisje van een jaar of vijf, zes, wordt geacht groot genoeg te zijn om zelf op de roltrap te stappen. Ze panikeert. Durft de stap niet te zetten. Maman et papa rollen verder de roltrap af, terug naar boven hollen is niet echt een optie.

B. en ik stonden er vlak achter, te wachten tot we er ook af konden. Maar maman et papa gleden steeds dieper weg en het meisje begon steeds harder te gillen. Maman moedigde haar aan, maar het zag er niet naar uit dat ze het zelf zou durven.

Ik heb haar handje kordaat in mijn hand genomen en na een "Allez! Un, deux, trois, STAP" zijn we samen op de roltrap gestapt (ja, mijn Frans is niet fantastisch zo zonder nadenken). Hand in hand naar beneden gerold. Haar moed was al gauw terug en ze stapte zelf trapje per trapje verder de roltrap af, om maman in te halen. "Merci madame", moest ze op het einde van haar mama tegen mij zeggen, toen ze mijn hand losliet. Maar dat maakte mij niet uit. Mijn hart was al lang gesmolten van het gevoel van dat kleine handje in het mijne. Dat vertrouwen van zo'n kind in een volwassene, zelfs al heeft ze die nog nooit gezien. Ze heeft me zelfs nauwelijks aangekeken, ik was nauwelijks meer dan een leuning. Maar toch. Smelt!

Ik wil ook zo'n klein polleke in mijn pol.

Lief, zet je maar al schrap...

2009-02-20T16:20:00.003+01:00

...want mijn stokske zegt dat mijn ei gaat springen, en dus ga ik hem bespringen...

Ik heb voor alle zekerheid twee keer getest, want de eerste keer had ik er niet meer aan gedacht en had ik bijna een uur gewacht met kijken. En na een half uur geldt het resultaat niet meer, volgens de handleiding. Hoewel er nu uren later bij beide stokjes nog niets veranderd is aan het resultaat.

Het is overduidelijk: beide streepjes zijn even sterk. Bij de tweede test is het teststreepje zelfs duidelijker dan het controlestreepje! Ha!

Ik vind dit echt een aangename manier van werken. Ik pis elke dag op een stokske om te zien op voorhand of mijn ei gaat springen. En ik meet ook nog mijn temperatuur 's ochtends, zodat ik achteraf kan checken of mijn ei al is gesprongen. Handig!

Pis eens op een stokske

2009-02-18T10:49:00.002+01:00

Ziezo, dit is dag een van operatie "Pis eens op een stokske om te weten of uw ei gaat springen". Ovulatietesten dus.
Eigenlijk was ik dat nog lang niet van plan. Op het gemak nog wat proberen enzo. Maar de catch is, dat "op het gemak" helemaal niet op het gemak was. Alle dagen temperatuur meten, slijmtoestanden in het oog houden, mijn cyclus nauwgezet volgen, en dan het verplichte nummertje om de twee dagen, om toch maar zo veel mogelijk kans op een bevruchting te hebben. Rustig is anders.
Dus toen L. me uitlegde hoe zo'n ovulatietest je 24 tot 48 uur op voorhand laat weten of je ei zal springen, zag ik meteen de mogelijkheden: geen stress, gewoon in de vruchtbare periode elke dag eens op een stokske pissen. Niet meer om de twee dagen B. verplichten tot seks, maar hem gewoon op zijn honger laten zitten en hem dan bespringen als het zo ver is. Hij zal wel willen dan :-) Het lijkt misschien cru, maar geloof me, dat is voor ons allebei het aangenaamst. Nee, wij vrijen normaal geen drie-vier keer per week. Bovendien heb ik ergens gelezen dat zaad het sterkst is na 7 tot 10 dagen onthouding.
Ik ben toch eens benieuwd. Ik ga er niet van uit dat het nu plotseling van de eerste keer gaat lukken, ik zet er niet al mijn hoop op, maar toch... Het zou toch wel eens mogen nu...

In het ootje

2009-02-09T08:45:00.003+01:00

Mijn cyclus heeft me weer goed liggen gehad.

Vorige week woensdagavond kreeg ik, mooi op tijd, een eerste minibloedinkje. Ik had het al verwacht, ik zat er niet mee in, ik had niet het idee dat ik zwanger was. Geen probleem, geen emoties.
Donderdag opnieuw enkele druppels.
Vrijdag opnieuw enkele druppels.

Stilaan kwam er weer een heel klein sprankeltje hoop de kop opsteken. Dat had ik immers nog nooit gehad... Als ik begin te bloeden, bloed ik binnen de 24 uur na mijn eerste streepje bloed halfleeg, en daarna begint het te minderen. Nu twee dagen lang nauwelijks iets. Zou ik toch???

En dan kwam zaterdagnacht, met heftige bloedingen. Dag hoop. Nu ja, niet dat ik er echt problemen mee gehad heb, maar ik heb toch wel even gezucht. Opnieuw in het ootje genomen door mijn eigen lijf. Verdorie.

Hypochonder of het toch in het oog houden?

2009-01-27T09:10:00.002+01:00

Ik had het gisteren nog met L. over hypochonders. Dat sommige mensen toch wel heel snel denken dat ze kanker hebben als ze ergens een steek voelen ofzo. Ik ken er zo nog een paar...
En zelf ben ik het ook, maar een beetje maar. Waar échte hypochonders ook werkelijk naar de dokter crossen, wuif ik het zelf weg, lach ik eens met die grote woorden die in me opwellen...
Zo had ik tijdens die week eind december begin januari, toen ik dacht dat ik zwanger was, bijna constant steken in mijn baarmoeder. Of tenminste, er vlak naast, zo ter hoogte van mijn eileiders. De term 'buitenbaarmoederlijke zwangerschap' is toen een paar keer in mijn hoofd gesprongen, maar vloog ook even snel weer buiten omdat ik weiger te panikeren om een paar steekjes. Ze zijn na een paar dagen ook gewoon vanzelf weggegaan, die steken.
En nu... zijn ze daar terug. Niet in dezelfde context, het is nog te vroeg voor een eventuele innesteling. Of het zou een buitenbaarmoederlijke moeten zijn, haha :-) Nee serieus, ik voel weer steken, al sinds gisterenavond vrij vaak, maar ik maak me voorlopig echt geen zorgen. Als het nu echt pijnlijk zou worden, ja. Of als het echt wel lang zou aanhouden. Maar voorlopig scherm ik mezelf af van overdreven reacties. Als ik een echte hypochonder zou zijn, en ik zou naar de dokter moeten rennen bij elke steek of elk gevoel in mijn lijf dat ik niet meteen kan verklaren, ik zou een abonnement bij moeten nemen :-)

The Jumping Egg

2009-01-26T09:22:00.002+01:00

Hij is gesprongen. Vrijdag. Zegt Fertility Friend tenminste. Ook andere lichamelijke signalen waren het daarmee eens, dus het zal wel kloppen...
En daarmee zijn we weer in de afwachtfase beland. Vóór eind deze week verwacht ik niets te voelen, daarna zal ik mijn uiterste best doen om niets te voelen :-)

Groempf

2009-01-23T10:51:00.002+01:00

Tss. Ik dacht dat mijn ei nu toch al gesprongen was, en verwachtte vanmorgen een temperatuurstijging, maar hij is weer compleet naar beneden gezakt. Spring dan, ei!

Spelleke spelen

2009-01-21T15:18:00.002+01:00

Het spelleke is intussen weer volop aan de gang: temperaturen volgen, vrijen op de juiste momenten en liefst zo veel mogelijk, constant waakzaam zijn voor tekenen die kunnen wijzen op een eisprong.

Wacht, nu is het nog tof. Ha ja, vrijen is plezant he. Wacht tot volgende week dinsdag, woensdag, donderdag. Vanaf dan wordt elk klein tekentje geanalyseerd tot in het oneindige. Uitkijken naar een eventuele innesteling. Afwachten, hopen, voelen, vrezen, paranoïa worden van elk klein signaaltje van mijn lichaam.

Pff, ik hoop dat ik er deze keer wat minder gek van wordt. Dat ik het allemaal kan relativeren. Zo van "och als ik zwanger ben, dan zal ik het wel merken als mijn regels er niet doorkomen zeker?" Yeah right. Ik ken mezelf een beetje. Dat lukt me nooit. Maar toch, misschien lukt het me deze keer om niet volledig te freaken? Please? Dat weekje skiën komt als geroepen. Daarmee kan ik mijn zinnen wat verzetten...

De stilte voor de storm

2009-01-14T13:59:00.003+01:00

Inderdaad, L. heeft gelijk. De eerste tien-twaalf dagen van je cyclus zijn de beste. Tenminste, als je probeert zwanger te worden en het lukt niet meteen. Want in de eerste tien dagen heb je je er al bij neergelegd dat je dus niet zwanger bent, maar heeft het ook geen zin je al druk te maken over de volgende keer. Je moet gewoon even wachten op de volgende vruchtbare periode.
En daardoor is er dus nu in mijn hoofd plots zoooo veel meer plaats voor andere dingen. Ben ik helemaal niet met zwangerschap en kindjes enzo bezig. Ik denk aan dansen, aan skiën, aan eten, aan administratie (beik), aan lekker knuffelen, aan spiritualiteit, aan boeken lezen... Ik ben met vanalles bezig, behalve met zwanger worden. Heerlijk, zo even rust in mijn hoofd!

't Is een schatje

2009-01-08T10:06:00.002+01:00

"Maar het kán toch nog altijd, he, ge kunt toch nog bloeden als ge zwanger zijt ook?". Vroeg hij me gisterenavond.

"Nee schatje, niet als uw temperatuur zo laag is en ge bloedt gelijk een rund. Dan ben je écht zéker niet zwanger."

Lief hé. Hij bleef nog een beetje hopen, de schat.

Wat hebben we hier nu uit geleerd?

2009-01-08T09:57:00.004+01:00

... dat ge een maagontsteking beter geen week laat sudderen omdat ge denkt dat ge zwanger zijt, want dat het dan plots nog vééél erger wordt.

... dat mijn lijf mij serieus voor de zot kan houden. Zowat alle mogelijke vroege symptomen van een zwangerschap zijn mijn deel geweest. Sommige wellicht door mijn licht hypochondrische aard (als ik als kind een dagje thuis wilde blijven en ik fakete dat ik ziek was, dan wérd ik ook ziek. Dat is nog niet veel veranderd.) Of is dat geen hypochondrie maar eerder een sterke aanleg tot mentale suggestie? Ofzo? Enniewee, ik voelde en deed vanalles, maar blijkbaar had dat niets met een zwangerschap te maken.

... dat ik dus volgende keer mijn hoofd koel moet houden, en dat ik NIET, ik herhaal NIET zwanger ben tot het tegendeel is bewezen. Hoewel, als ik zo van in het begin had geredeneerd, dan had ik wel degelijk al veel Motilium geslikt en had ik ook met Nieuwjaar meegezopen. Als ik toch zwanger was geweest, zou dat allemaal niet zo goed zijn geweest. OK, OK, ergens tussen de twee dan, goed? Ik ben NIET zwanger maar ik mag niet drinken en geen medicijnen slikken :-)

Bloed

2009-01-07T11:54:00.002+01:00

Jep, dat was het dan. De eerste druppels bloed zijn gevallen. En ik heb meteen ook mijn laatste druppels hoop voor deze maand weggespoeld in het toilet.

Och, toch nog een lichtpuntje: ik heb meteen ook een motilium in mijn botten geslagen. Anderhalve week misselijk en duizelig gelopen voor niets zeg, godver.

Doink

2009-01-07T08:09:00.002+01:00

Een scherpe temperatuurdaling vanmorgen. Allee, twee tiende van een graad, dat is scherp in mijn geval. Ik zal het maar vergeten...

En bloed dan, lijf, dat ik tenminste motilium kan nemen!

Grr.

2009-01-06T16:08:00.002+01:00

Ik vind dit bijzonder stresserend.
Als ge wilt bloeien, bloeit dan he zeg!
En als ge niet wil bloeien... ja, dan moet ik nog altijd een paar dagen wachten met testen.
Grom.
Ik wil écht wel zo'n vensterke in mijn buik...

Misselijk

2009-01-06T09:05:00.002+01:00

Ik voel me opgeblazen en misselijk, ik ben duizelig en ik heb bijna niets van mijn ontbijt gegeten.
Als ik niet zwanger ben, moet er toch iets mis zijn zulle.
Toch nog effe wachten met naar de dokter rushen of met Motilium te beginnen slikken tot ik zeker weet dat het alleen maar mijn maag is...

Zucht...

2009-01-05T14:15:00.002+01:00

Ik ga het toch niet helemaal geloven dat het niets is, tot mijn regels echt doorbreken, vrees ik.
Ik probeer mezelf te wapenen, mezelf ervan te overtuigen dat het niets is, maar dat duiveltje op mijn schouder blijft steeds maar in mijn oor fluisteren:

"ja maar het was nog maar zeven dagen na de vermoedelijke innesteling, dat is veel te vroeg getest"

"je slijmen zijn nog steeds te overvloedig om normaal te zijn"

"mijn onderbuik voelt nog steeds aan alsof ik zwanger ben"

Grrr. Hoe erg ik ook mijn best doe om verstandelijk te redeneren, dat duiveltje blijft rond me heen draaien. Dé garantie voor een tweede crash dus... Grom!

De test

2009-01-05T08:04:00.002+01:00

Getest, gisterenmorgen. Nervous as hell. Ik kon het niet aan om zelf te kijken, vroeg Bert om te kijken. Mijn hart racete tegen 120 per minuut. "Geen streepje", zei hij. Een seconde lang kon ik het niet geloven. En toen stortte mijn wereld in.

Mijn hele lijf had me verteld dat ik zwanger was. Alles wees in die richting. En zelfs na de negatieve test hoopte een klein deeltje van me nog steeds dat de hormonen misschien nog niet voldoende ontwikkeld waren, dat ik misschien te vroeg had getest. Maar vanmorgen was mijn temperatuur een tiende lager, dus ik geloof er niet meer in.

Waarom ben ik dan al een week misselijk en duizelig? Nog steeds, trouwens... Zolang de reden een zwangerschap kon zijn, aanvaardde ik dat zonder morren, met plezier zelfs. Maar nu ik weet dat het dat niet is, kan ik er niet meer mee lachen. Ook al die andere symptomen moeten dan maar verdwijnen, vind ik. Ik vind het niet tof meer. 't Is misschien psychologisch, opperde Bert. En misschien wel, wie weet, maar toch niet alles hoor. Sommige 'symptomen' waren er al van voor ik wist dat ze een symptoom konden zijn.

Pff. Stom lijf. Mij zo voor de gek houden.

En het gaat verder...

2008-12-31T09:32:00.003+01:00

Lichte krampjes in mijn baarmoeder...
Bij momenten overgevoelige tepels...

Mijn hart heeft al aangenomen dat ik zwanger ben, alleen mijn verstand twijfelt nog.
Oh man, als ik niet zwanger zal blijken, ga ik het toch even moeilijk hebben...

Vaag, vager, vaagst...

2008-12-30T08:34:00.002+01:00

Een licht misselijk gevoel deze ochtend.
Al twee dagen meer slijm.

Maar geen innestelingsbloeding, geen duidelijke ochtendmisselijkheid (hoewel, daar zit ik niet echt op te wachten), en jammer genoeg ook geen flashy neonletters op mijn venusheuvel die aangeven dat mijn baarmoeder verhuurd is voor de komende negen maanden...

Nog een kleine week voor ik mag testen. Twee weken duren onmenselijk lang.

Hoe voelt dat?

2008-12-28T11:33:00.002+01:00

Hoe voelt dat, een innesteling? Ik heb steken in mijn baarmoeder, zou dat iets betekenen? Ik ben ook lichtjes misselijk. Is dat door een innesteling, honger, slaaptekort, of ben ik misschien een beetje ziek?

Ik weet niets. Ik ben nog nooit zwanger geweest, dus kan ik ook niet weten hoe het voelt. Je mag nog honderden verhalen horen van hoe andere vrouwen dat voelden, zolang je niet weet hoe je eigen lichaam reageert, kan je het niet weten. En zelfs dan nog zijn die tekenen waarschijnlijk niet altijd even duidelijk.

Ik ben echt benieuwd. Ik heb er een goed oog in, voor deze maand. Maar ja, het is niet omdat ik ernaar verlang, erop hoop en erin geloof, dat het ook zo zal zijn natuurlijk.

Duimen...

Het grote verlangen

2008-12-15T16:59:00.003+01:00

Het brandt in mij, verschroeit me van binnenuit. Al 3,5 jaar piekt het soms en gaat het dan weer liggen, maar verdwijnen doet het nooit: het universele verlangen van de vrouw naar een kind heeft ook mij volledig in zijn ban.

Het is geen lijdensweg, ik lig niet dag in dag uit te bleiten van miserie omdat ik nog geen kind mag/kan krijgen. Integendeel, over het algemeen blijft het stilletjes in zijn hoekje zitten, al wuift het regelmatig eens met een klein mollig handje naar mij om te zeggen 'hoi, ik ben er nog'.

Maar af en toe sjot het eens ferm tegen mijn hart, en dan doet het pijn. Ik wil een kind. Ik moet en ik zal een kind. Hebben, krijgen, maken, baren, whatever. Als ik maar een kind.

Dan zouden die negen maanden niet rap genoeg kunnen gaan. Terwijl die nog niet eens zijn begonnen. Terwijl het nog volop aftellen is naar de volgende eisprong. Waarom springen eieren niet elke dag eens, gewoon 'hop', zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Waarom moet die baarmoeder elke maand opnieuw volledig schoongemaakt worden, zo vuil was die in die paar weken toch nog niet geworden? Dat een maand zo lang kon duren, heb ik nooit geweten. Dag. Per. Dag. Per. Uur. Bijna...

En dan springt dat ei. Denkt ge. Hoopt ge. En wil je seks. Per se. Nu. Want van een moedergevoel word je gelukkig ook gloeiend heet. De kinderwens als ultiem afrodisiacum.

En dan is al dat springen van die eieren weer voorbij, en moet je wachten. Weeral. Nog eens twee weken. En dan hopen dat er geen bloed komt of het gedoe begint weer van voor af aan.

Derde keer goeie keer. Drie keer is scheepsrecht. Nèm.

Cyclus 2: mislukt

2008-12-09T14:01:00.003+01:00

Vanmiddag zijn mijn regels erdoor gekomen. Ze hadden zich al een paar dagen aangekondigd, met een roze schijn en dalende temperaturen. Temperaturen, ja. Elke ochtend als ik net wakker ben, meet ik mijn temperatuur. En hoewel Fertility Friend niet echt door had wanneer mijn eisprong nu precies was, leek er toch min of meer een lijn in te trekken. Deze tweede cyclus duurde 26 dagen. Al een stuk beter dus dan de 37 dagen van de vorige keer, die ik te danken had aan mijn gewoonte om mijn Nuva-ring 28 dagen in te houden in plaats van 21 dagen. Dat zal me leren, tam te zijn. Maar goed, weer een normale cyclus dus. 26 dagen. Ik had nooit gedacht dat ik blij zou zijn met een zo korte cyclus, maar toch ben ik dat nu wel degelijk. Twee dagen minder lang aftellen naar zekerheid, of ik zwanger ben of niet. De eerste keer, toen mijn regels zo lang uitbleven, begon ik echt al te twijfelen, en ik heb zelfs een zwangerschapstest gedaan. Deze keer niet. Ik wist dat ik niet zwanger was. Om de ene of andere reden heb ik het gevoel dat ik het zal weten als ik zwanger ben. Dat mijn lichaam me dat zal vertellen. En deze keer was het alleszins bijzonder zwijgzaam, dus ik wist wel dat het niets zou zijn. Volgende keer beter.

Een nieuw begin

2008-12-09T13:58:00.002+01:00

Op alle vlakken.
Bijna een jaar geleden startte ik deze blog, een beetje geheim, omdat mezelf te beschermen tegen druk van buitenaf om te schrijven. En maar goed ook, want in bijna een jaar tijd heb ik toch de volle twee schrijfsels geproduceerd.

En nu begin ik weer. Met een nieuwe reden. Ik wil op deze blog mijn relaas schrijven van het proberen zwanger te worden. Voor mezelf, als dagboek, om later op terug te kijken, misschien om later op mijn blog te plaatsen. Ik hoop dat ik meer reden heb om hierop te schrijven dan ik in het voorbije jaar had.

Babysitten

2008-01-23T17:54:00.000+01:00

Ze sliep toen ik aankwam, maar werd wakker toen haar mama tegen me begon te praten. Slaapoogjes keken even in mijn richting maar vergaten mij meteen meer. Op de arm van mama hoefde ze zich immers geen zorgen te maken over onbekende mensen om haar heen. Dat veranderde nadat mama vertrokken was, zonder afscheid zodat ze het niet meteen zou merken. Tien minuten heeft het geduurd, en dan had ze het door. Haar oogjes keken naar mij en vervolgens de hele kamer rond. Geen mama te zien. Een beetje kreunen, dan komt mama wel, moet ze gedacht hebben. Huilen dan? Nee, mama kwam nog steeds niet.

Rondlopen en spelen wilde ze niet, maar die mobiel die zo mooi muziek maakt, daar wilde ze nog wel onder liggen zonder huilen. Tot hij stopte. Opnieuw opwinden en laten afspelen dus, en haar een zacht roze varkentje in handen geven om op te sabbelen. Dat hielp een hele tijd. Intussen werd ik hoorndol van het saaie babymuziekje, maar liever dat dan een krijsende baby.

Na een half uur was ze het beu en begon ze weer te wroeten en zachtjes te huilen. Spelen op de mat dan maar? Ze zat in haar rubberen stoeltje en sabbelde zo verwoed op de leuning dat ik geregeld met een doekje haar kwijl moest opdeppen. Maar ze had het naar haar zin en leek me te aanvaarden. Als ik met een grote glimlach en lachende ogen dichterbij kwam, begon ze te kraaien en te lachen. Nog eens drie kwartier gingen snel voorbij, want met een lachende baby kan ik me wel amuseren. Maar ze leek moe te worden en begon weer te zagen.

Even op de arm genomen en haar toen maar in haar kussen gelegd, naast een pluchen ster die weer een ander babymuziekje tot vervelens toe bleef spelen. Mijn vervelens, niet dat van haar.

En toen was mama daar weer. Veel vroeger dan verwacht. De blijdschap straalde van haar roze babygezichtje af. En ik ging naar huis, blij dat het zo goed gegaan was, want ik had veel erger gevreesd.

Ik wil er ook zo eentje. Eentje dat blij is als ze mij ziet omdat ik haar mama ben. Eentje om uren naar te kijken, om te knuffelen en te verzorgen. Zo eentje dat "niets anders doet dan bleiten, schijten en slapen", maar ook niets anders hoeft te doen voor mij dan er gewoon te zijn om van te houden.

Roestig maar enthousiast

2008-01-23T17:18:00.000+01:00

Schrijven zou een passie moeten zijn.
Ik zei dat ik jeugdboekenschrijfster wilde worden. Vroeger. Tot ik een schrijfcursus volgde en echt begon te schrijven. En ik toen ontdekte dat ik bijzonder goed ben in het beginnen van verhalen, dat ik duizenden eerste bladzijden uit mijn duim kan zuigen, die creatief, leuk, verrassend en veelbelovend zijn, maar dat ik dan een verhaal moet maken, en dat ik daarin geen held ben.

Een geloofwaardig verhaal, met een begin, een midden en een einde, heb ik nog nooit gemaakt. Ik heb al vanalles geprobeerd: gewoon beginnen en zien waar ik kom, de grote lijnen van een verhaal beginnen uitdenken voor ik een letter op papier zet, of de personages eerst creëren en van daaruit een verhaal uitwerken. Het heeft geen zin.

En dus ben ik gestopt met schrijven, een paar jaar geleden al intussen. En ben ik langzaam maar zeker vastgeroest. Het zit niet meer in mijn vingers, en nog minder in mijn hoofd. Mijn droom om te schrijven heb ik min of meer opgegeven, ergens ver weg in een hoekje van mijn ziel gestopt en er een donker wollig dekentje over gedrapeerd. Ik schrijf nu alleen nog maar wat anderen me hebben voorgedaan in een andere taal. Kundig kopiëren. Mijn passie voor taal en voor mijn werk zijn er wel, maar ze zijn niet volledig ontplooid.

En nu begint het weer te kriebelen, dat schrijven. Nog steeds houdt mijn muze haar bek. Heb ik nog geen klein mini-ideetje voor een verhaal. Maar ik beslis, hier en nu, dat ik niet mag vastroesten. Dat ik mijn fantasie niet mag laten opdrogen. Want ook al komen er dan geen hele verhalen, beelden en gedachten heb ik genoeg. Dus ga ik weer schrijven. Vingeroefeningen. Hier, op het net. Om mezelf te verplichten er niet mee op te houden. Leze wie het lezen wil. Of niet. Zolang ik maar schrijf.