BLOED!

Vrijdag was een drukke dag. Ben naar de stad gefietst met F. in de fietskar, ik moest een paar winkels doen. Ik had gehoopt dat F. veel zelf zou kunnen wandelen, en dat ik ze weinig zou moeten oppakken. Nu, van hier naar daar wandelen is op zich geen probleem. Het ging traag omdat ze alles wil zien wat ze tegenkomt, maar ze stapt flink aan het handje, ik moet maar een klein beetje in de juiste richting trekken. Maar eens in de winkel is het compleet om zeep, dan houdt ze mijn hand niet meer vast en gaat ze er als een pijl vandoor. Op verkenning. Jeej. In sommige winkels ging dat nog, in de kaaswinkel kon ze weinig mis doen, maar in den Di begon ze meteen alle rekken uit te laden en in de Standaard moest ze natuurlijk alle "koekjes" (boekjes) hebben en aanraken en uit de rekken halen. Gevolg: ik heb ze het grootste deel van de tijd gedragen. Tegen dat we een uur of twee later thuis waren, waren we dan ook allebei doodop. Die middag heeft ze jammer genoeg nauwelijks geslapen waardoor ik niet de kans kreeg ook een dutje te doen en ik na de middag nog moeër was dan zij. Ik was echt stokstijfsteendood tegen dat B. thuiskwam, en toen moesten we nog naar de Colruyt onze Collect&Go ophalen. Ik zei daar nog tegen B. dat ik al heel de middag "een beetje pijn had aan mijn kindjen". Had een trekkerig gevoel in mijn baarmoeder, maar ik was nog niet ongerust ofzo, echt pijn deed het niet.

Tegen een uur of zes lag ik in mijne zetel en was F. weer mooi aan het spelen. En plots: gulp. Keer voelen: jup, puur bloed. Direct naar het ziekenhuis gebeld, waar ze me aanraadden om toch maar langs te komen (het was op dat moment nog zo erg niet, vond ik, één gulpke). Ik ging wel alleen gaan, zei ik tegen B., want het was weer nét bijna bedtijd voor F., net als vorige keer, en haar meenemen leek me echt geen optie, ge zijt daar sowieso niet binnen het eerste halfuur weg hé... Dus ik alleen naar het ziekenhuis. In de spoed toegekomen (de voordeuren zijn al toe op dat uur), waar ik de verpleegster vertelde dat ik 15 weken zwanger was, ik een bloeding had, en dat ik zo te voelen ook op dat moment aan het bloeden was (sinds ik uit de auto stapte). Die heeft mij ingeschreven en ik mocht naar de wachtzaal van gynaecologie gaan. Op de weg van spoed naar gyne, da's echt een eind trouwens, echt ettelijke honderden meters, heb ik aan één stuk door lopen bloeden. Het gutste echt uit mij. Dat onnozel maandverbandje dat ik in had was na honderd meter al aan het overlopen en vanaf dan droop het gewoon langs mijn benen. Mijn onderbroek vol, mijn broek vol... Twas wel een zwarte, daar ziet ge dat dus niet op. Nu in gyne waren er blijkbaar nog volop consultaties en hadden ze heel veel vertraging. Na een half uur, drie kwartier wachten eens iemand gevraagd of er veel vertraging was. Een ander meisje dat daar zat, was ook via spoed binnengekomen voor een bloeding, en die zat daar al twee uur te wachten, zei ze. Het was wel maar een lichte bloeding, zei ze... Hmm, bij mij niet, antwoordde ik. Ik was er echt niet gerust op. Zolang ik zat, bloedde ik niet, maar ik wist wel dat ik behoorlijk wat bloed was verloren en ik vroeg me af of het normaal was dat ge dan uren moest wachten... Maar ik dacht pff, ik zal maar eens naar B. bellen dat het hier nog lang kan duren. Daarvoor moest ik naar de gang, want er was niets van bereik op de afdeling. Toen ik terug de afdeling op liep, kwam net mijn eigen gyne buiten uit een kamer, en ze zei hallo maar toen ze de tranen in mijn ogen zag, vroeg ze meteen "oei, wat is er?". Ik zei dat ik behoorlijk veel aan het bloeden was, en toen ze hoorde dat ik al een tijd zat te wachten, nam ze me meteen mee een vrije consultatiekamer in. Ze was megapissed, amai. Op de spoed hadden ze mij moeten vragen hoe erg het was, en iemand die zo erg bloedde hadden ze echt niet zomaar in de wachtzaal moeten laten zitten, ze hadden moeten bellen om te zeggen dat ze me er meteen moesten tussen nemen.

Maar goed, terwijl ik daar de stoel lag onder te bloeien probeerde zij het echomasjien aan de praat te krijgen, en uiteindelijk zagen we dus dat alles goed was met Beesje maar dat er blijkbaar toch een behoorlijk grote bloedklonter zat (ongeveer 6 cm lang en 2-3 cm breed). Waarschijnlijk was er een bloedvat van de moederkoek gebarsten, en op zich kan dat niet zo veel kwaad, er zijn bloedvaten in overvloed, maar ik moest toch daar blijven om ten eerste ervoor te zorgen dat ik meteen kon beginnen rusten, en ten tweede om als het erger werd, meteen te kunnen ingrijpen. Ik dus naar een kamer boven. Een tweepersoonskamer, maar gelukkig lag ik alleen (sjans, anders had ik die andere een hele nacht liggen wakker hoesten). Ze hebben zo'n "slotje" in mijn arm geprikt, zo'n infuusding maar zonder iets aan, zodat ze als het nodig was er meteen iets konden aanhangen. Dan maar in bed gekropen. B. gebeld om te vertellen dat ik moest blijven. Die heeft zijn ouders gebeld en zijn pa is op F. komen passen (allee, die sliep al natuurlijk) zodat B. met de auto van zijn pa naar het ziekenhuis kon rijden om mijn pyjama en wat spullen enzo te brengen. Mijn Kindle had ik gelukkig zelf al mee. Was wel blij dat hij er was en dat ik hem eens goed kon vastpakken, want als ik had geweten dat ik zo veel ging bloeden en dat ik zo ongerust zou worden, dan had hij van de eerste keer mee gemogen zulle, da's niet zo fijn alleen. Hij is wel niet lang gebleven aja, want zijn pa zat te wachten. Daarna nog wat tv gekeken, nog wat gelezen en dan proberen te slapen. Niet dat dat ging, want ge moet niet peizen dat ik in het ziekenhuis minder hoestte dan thuis aja. Jammer genoeg, pff.

Om twaalf uur, na haar "shift", is mijn gyne nog even langsgekomen. Om te zien hoe het met me ging, en om zich een beetje te verontschuldigen en me te verzekeren dat het niet op MIJ was dat ze ambetant was, maar dat ze ambetant was op spoed. Dat had ik wel al door, tis een hevige met het hart op de tong, net als ik :-) Maar ik vond het alleszins wel lief dat ze nog eens langskwam.

De volgende ochtend sliep ik nog als een roos toen ze om half acht mijn ontbijt binnenbrachten. Kreun. Tegen dat ik mezelf wakker had gekregen, was mijn koffie wel al koud, jammer, maja :-) Dan daar een hele ochtend liggen wachten. Wat liggen lezen, nog wat liggen soezen. En dan nét op het moment dat ze mijn lunch brachten, kwamen ze me vertellen dat ze me meteen gingen komen halen voor een echo. Lap. Alles snel naar binnen geschrokt, net op tijd klaar. Met een assistente-gyne naar de echo, nog eens uitgebreid naar Beesje liggen kijken. Alles zag er heel goed uit. Je zag die grote klonter duidelijk zitten, maar Beesje had er duidelijk geen last van, hij bewoog heel veel en hij lag duidelijk op zijn gemak, ook niet geplet door die klonter ofzo, zeker niet. Ik heb ontzettend hard op mijn tong moeten bijten om niet te vragen of ze kon zien of het een jongen of een meisje was. Want ik was doodnieuwsgierig, maar ik wil het volgende keer vragen, bij mijn eigen gyne en vooral als B. erbij is om het antwoord te horen! :-) Maar alles was prima in orde, dus ik mocht naar huis. Maar ik moet wel rusten. Niet rondcrossen, niets doen, vooral geen kindje opheffen... Ik hoef niet plat te liggen, dat niet, zitten mag ook. Oef. Pff. Tis zo al erg genoeg. Da's MOEILIJK jong, rusten :-)

Kerstavond hadden we afgezegd, en ik had even overwogen om iedereen toch uit te nodigen maar nog rap iets anders te voorzien waar we geen werk aan hadden (gourmet ofzo), maar B. was ook ziek, de zielepoot, én hij moest al alles voor zijn rekening nemen omdat ik moest rusten, dus hebben we het maar zo gelaten. Een sjans. Wij waren allebei ZO doodop tegen 's avonds dat we om half negen gaan slapen zijn :-) Op kerstavond... hihi.

En nu... voel ik me prima. Allee, gisteren eigenlijk ook al. Het enige wat ik gewoon nog altijd heb, is die fokking klotehoest die maar niet wil beteren en als gevolg daarvan ben ik ontzettend moe want ik heb al anderhalve week véél te weinig geslapen. Maar op zich heb ik van die bloeding nooit echt last gehad, behalve dat licht trekkerige gevoel vrijdagmiddag. En stress, dat ook wel :-) Hoe we het de komende dagen gaan doen als ik F. niet mag opheffen, dat weet ik niet. Ik vrees dat ik niet anders ga kunnen dan haar af en toe toch oppakken, al was het maar om haar uit haar bedje te halen morgenochtend en naar beneden te dragen. Later komen mijn ouders dan wel, dus dan kan mijn pa al het heffen overnemen. Maar morgenochtend en woensdag ga ik er niet aan kunnen ontsnappen. En speciaal dat kind uit haar bed laten halen door B., voor hij vertrekt naar zijn werk iets na de zevenen, dat vind ik er ook weer over. Maar goed, één keertje per dag haar opheffen is wel nog iets heel anders dan er continu mee op mijn arm lopen natuurlijk. Echt op mijn gemak voel ik mij wel niet. Een deel van mij verwacht nog elk moment dat ik weer een gulp bloed ga voelen stromen. Tis niet dat ik hier echt keihard onder de stress zit ofzo, of dat ik echt bang ben voor de gezondheid van Beesje, maar da's zo'n gevoel dat blijft hangen. Och ja, dat zal de volgende dagen wel verdwijnen, wellicht, dat gevoel.

Het is alleszins een enorme opluchting dat alles goed is met Beesje, da's het belangrijkste...

12,5 weken

Zo, met onze Milo is dus alles in orde. Tis een braveken, hij lag schoon stil. Goed, dat hij daardoor nogal wazig was en onze foto's compleet heeft vern**kt, dat vergeven we hem dan maar. Hij heeft ook geen belachelijk dikke nekplooi dus da's ook al goed. En zijn maatje de bloedklonter zit er nog maar is gekrompen, en aangezien ik niet meer bloed moet ik mij niet uitzonderlijk kalm houden ofzo. Voila, nu alleen nog drie dagen wachten met het aan de héle wereld te verkondigen, want B. wil dat per sé op vrijdag doen want dan is er het meeste volk op zijn werk. Maar goed, op die drie dagen gaat het nu ook weeral niet steken, hé?

Bang

Ik heb zondagavond de schrik van mijn leven gehad. Ik zat in de zetel met Kindje te spelen, toen ik plots "gulp" iets voelde naar buiten stromen. Unk? Effe gevoeld: enkel helder vocht. Een kwartier later weer "gulp". Toch eens gaan kijken. Helder vocht met wat bloed in. Hmm, toch eens bellen naar het ziekenhuis. Beschreven wat er was. "Hoe ruikt het?" vroeg ze. Nu, dat had ik nog niet gedaan, ik ruik niet standaard aan mijn onderbroek :-) Op het moment dat ik rechtsta om te checken, kwam er weer een serieuze gulp naar buiten, met veel meer bloed in deze keer. "Hmm, kom toch maar langs, zeiden ze daar. We zullen de gyne van wacht opbellen. Op 11 weken kunnen we eigenlijk niets doen, maar anders ben je toch te ongerust." Right. Inderdaad. Alsof ik ook maar één oog dichtgedaan had als ik niet naar een gyne had kunnen gaan.

Wij Kindje afgezet bij mijn schoonouders, het was net bijna slaaptijd voor haar. Op het moment dat ik haar uit de auto hefte, voelde ik een enorme gulp stromen, dus dan maar snel doorgereden naar het ziekenhuis. Gelukkig hoefden we niet al te lang te wachten, de gyne woonde in de buurt en vertrok meteen. Tegen dat ik me mocht uitkleden, was mijn maandverband compleet doorweekt. Geen puur bloed echter, heel vreemd, echt precies water met bloed. En dan die verlossende echo: "Kijk, daar is het hartje, het klopt mooi. Met je kindje is alles in orde." Zucht. Man, dat was een opluchting. Blijkbaar zit er wel een bloedprop onder, van 2 op 3 centimeter. Het kindje heeft er geen last van voorlopig, het is ook niet écht in gevaar normaal gezien, maar ik zal wel nog een tijdje bloed blijven verliezen en ik moet me rustig houden. Proberen Kindje niet te veel op te heffen, niet gaan wandelen of fietsen. Of dansen...

Dus ik ben weer behoorlijk gerustgesteld. Wormpje zag er goed uit met mijn lekenogen, zijn belletje vruchtwater ook, er zit alleen een bloedprop bij in mijn baarmoeder. Het komt wel goed. Ik had mezelf niet toegestaan al te negatief te denken, hoewel de ergste doemscenario's natuurlijk vlak achter het hoekje stonden te springen voor mijn aandacht, maar ik had echt de hele tijd geprobeerd om positief te blijven. Ik had al genoeg gehoord van bloedingen in de eerste 12 weken om te weten dat het wel degelijk goed kon komen. Maar toch, pff, tis behoorlijk schrikken. En de ontlading achteraf... heu, ja, dan heb ik mij wel degelijk een oog uitgejankt van contentement. Nu wat dat water betreft, zei die gyne dat het wellicht serum was van het bloed zelf, maar achteraf is me nog iets te binnen geschoten, volgende keer eens vragen aan de gyne. Ik had die middag, tijdens Kindje haar dutje, een bad genomen. Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik dat zo vaak gedaan, maar nu was het de eerste keer. En normaal zit daar zo'n slijmprop die alles mooi afsluit en kan dat dus absoluut ook geen kwaad. Maar als er nu geen slijmprop meer zat, is er misschien een hoop badwater in mijn baarmoeder gevloeid. En misschien was het dát wat ik zo met de centiliters verloor. Of misschien was het het bad dat de slijmprop heeft weggespoeld. Enniewee, mij krijg je voor de rest van mijn zwangerschap met geen stokken meer in bad :-)

Virus

Een maag-en-darmvirus bovenop de mottigheid en vermoeidheid van een prille zwangerschap. Joy.
Ik was zo nog niet mottig genoeg geweest de voorbije weken. Allee, de mottigheid is op zich niet erger dan anders, dat niet. De krampen zijn nieuw, dat wel. En waar eten anders wel wat verlichting kan brengen, word ik nu mottig van eten maar NOG mottiger zonder eten.
Echt. Plezant.

Eten kotsbeu

Oh en weet je wat nog? Ik ben eten kotsbeu! Maar echt, ik moet bijna continu zitten eten om de misselijkheid enigszins op de achtergrond te houden, en daardoor smaakt niets mij nog echt. Ik heb er geen zin meer in. Ik ben uitgegeten. Ik kan geen boterhammen meer zien!
Ik eet minstens de helft meer dan in normale omstandigheden. En ik was bang dat dat ook op mijn gewicht was geslagen, dat ik bijkwam dat het niet schoon meer was, maar vanmorgen woog ik plots nog maar een halve kilo meer dan mijn referentiegewicht. Het valt nog goed mee dus, op 10 weken.
Ik eet over het algemeen wel redelijk gezond. Ik snoep minder dan anders, dus dat houdt het geheel wel een beetje in evenwicht. Anderzijds heb ik ook ontdekt dat als ik supermottig ben, dat dat het best weggaat met supervettig eten, zoals frietjes of pannenkoeken. Daarna voel ik me zeker een uur of twee heerlijk voldaan en helemaal niet misselijk meer. Maar ja, als ik dat standaard alle dagen ga fretten, kan je mij over een paar maanden rollen, en dat is nu ook weer niet de bedoeling...

Ups en downs

De zwaarste twee weken waren tussen de 6de verweekdag en de achtste. Twee weken uit de hel.
Sindsdien is het met ups en downs, de vermoeidheid zowel als de misselijkheid. Ik heb goeie dagen waarin ik echt energie heb om op te ruimen, te werken, te koken, met Fientje te dollen, naar Gent te rijden omdat ik daar zin in heb, onnozel te doen... En ik heb dagen dat ik lig te zuchten in mijn zetel van pure miserie, met een maag die aanvoelt alsof ze gewurgd wordt door mijn darmen en een klop van de hamer om u tegen te zeggen. En dan zijn er heel veel dagen tussen de twee.
De laatste weken voel ik me het best als ik kan slapen tot een uur of acht (met dank aan Fien dat ze me dat toelaat), dan nog een middagdutje kan doen in de zetel en om negen-tien uur terug in mijn bed kan kruipen. Als ik erin slaag de vermoeidheid binnen de perken te houden, volgt mijn maag vanzelf.
Ik had gehoopt dat het al wat beter zou zijn intussen, dat het mijn leven niet meer zou overheersen. Maar ik had verkeerd gedacht. It still does. Maar goed, vorige keer ben ik ziek en moe geweest van week 6 tot week 14, en ik zit nu op week 10 dus ik zit halverwege. Dat houd ik mezelf steeds voor. Nog vier weken en het is voorbij. Ik ben ervan af tegen de kerstdagen. Oef! Nog efkes doorbijten...

Tis een kindjen!

We komen net thuis van de gyne. Heerlijk om te zien dat het kikkertje goed groeit en dat het hartje klopt en dat alles er goed en normaal uitziet. Jeej :-)
Uitgerekend voor 19 juni, trouwens, maar doe daar maar gerust tien dagen bij...