Lief, zet je maar al schrap...

...want mijn stokske zegt dat mijn ei gaat springen, en dus ga ik hem bespringen...

Ik heb voor alle zekerheid twee keer getest, want de eerste keer had ik er niet meer aan gedacht en had ik bijna een uur gewacht met kijken. En na een half uur geldt het resultaat niet meer, volgens de handleiding. Hoewel er nu uren later bij beide stokjes nog niets veranderd is aan het resultaat.

Het is overduidelijk: beide streepjes zijn even sterk. Bij de tweede test is het teststreepje zelfs duidelijker dan het controlestreepje! Ha!

Ik vind dit echt een aangename manier van werken. Ik pis elke dag op een stokske om te zien op voorhand of mijn ei gaat springen. En ik meet ook nog mijn temperatuur 's ochtends, zodat ik achteraf kan checken of mijn ei al is gesprongen. Handig!

Pis eens op een stokske

Ziezo, dit is dag een van operatie "Pis eens op een stokske om te weten of uw ei gaat springen". Ovulatietesten dus.
Eigenlijk was ik dat nog lang niet van plan. Op het gemak nog wat proberen enzo. Maar de catch is, dat "op het gemak" helemaal niet op het gemak was. Alle dagen temperatuur meten, slijmtoestanden in het oog houden, mijn cyclus nauwgezet volgen, en dan het verplichte nummertje om de twee dagen, om toch maar zo veel mogelijk kans op een bevruchting te hebben. Rustig is anders.
Dus toen L. me uitlegde hoe zo'n ovulatietest je 24 tot 48 uur op voorhand laat weten of je ei zal springen, zag ik meteen de mogelijkheden: geen stress, gewoon in de vruchtbare periode elke dag eens op een stokske pissen. Niet meer om de twee dagen B. verplichten tot seks, maar hem gewoon op zijn honger laten zitten en hem dan bespringen als het zo ver is. Hij zal wel willen dan :-) Het lijkt misschien cru, maar geloof me, dat is voor ons allebei het aangenaamst. Nee, wij vrijen normaal geen drie-vier keer per week. Bovendien heb ik ergens gelezen dat zaad het sterkst is na 7 tot 10 dagen onthouding.
Ik ben toch eens benieuwd. Ik ga er niet van uit dat het nu plotseling van de eerste keer gaat lukken, ik zet er niet al mijn hoop op, maar toch... Het zou toch wel eens mogen nu...

In het ootje

Mijn cyclus heeft me weer goed liggen gehad.

Vorige week woensdagavond kreeg ik, mooi op tijd, een eerste minibloedinkje. Ik had het al verwacht, ik zat er niet mee in, ik had niet het idee dat ik zwanger was. Geen probleem, geen emoties.
Donderdag opnieuw enkele druppels.
Vrijdag opnieuw enkele druppels.

Stilaan kwam er weer een heel klein sprankeltje hoop de kop opsteken. Dat had ik immers nog nooit gehad... Als ik begin te bloeden, bloed ik binnen de 24 uur na mijn eerste streepje bloed halfleeg, en daarna begint het te minderen. Nu twee dagen lang nauwelijks iets. Zou ik toch???

En dan kwam zaterdagnacht, met heftige bloedingen. Dag hoop. Nu ja, niet dat ik er echt problemen mee gehad heb, maar ik heb toch wel even gezucht. Opnieuw in het ootje genomen door mijn eigen lijf. Verdorie.