Daar gaan we dan

Zo. Gelukt. Opnieuw (!) in net die maand dat ik dacht "neuh, tzal niets zijn deze maand. Te vroeg gevreeën, én te laat". Als ik drie kinderen zou willen, ik zou de volgende keer echt wel tegen mezelf moeten zeggen "Stop nu eens met op tijd vrijen en vrij gewoon te vroeg en te laat, dan lukt het wel".

Maar goed, ik ben zwanger dus. Jeeeej! Vijf weken en een sjiek, vermoedelijk, al heb ik er voorlopig dus geen flauw idee van wanneer dit beesje nu eigenlijk is verwekt :-)

Vorige week woensdag zou dag 33 van mijn cyclus zijn geweest, en ondanks de lange cycli van de voorbije maanden begon dat toch verdacht te worden. Dus heb ik getest. Om half drie 's nachts, haja want ik moest pipi doen. Needless to say dat ik niet veel meer geslapen heb die nacht.

Ik heb meteen ook van de gelegenheid gebruikgemaakt om een nieuwe huisarts te nemen. De andere woont te ver weg (vijf km met de fiets) en is dan nog niet eens sympathiek ofzo ook, anders zoudt ge al eens moeite doen hé. Maar die die ik nu heb gevonden, een vrouw van achterin de veertig begin de vijftig, is echt my kind of person. Lief en vriendelijk maar ook met een sterk karakter en ze zegt gewoon hoe het zit, onomwonden en krachtig. Een toffe madam, soit. Dat was vrijdag, en 's avonds toen ik haar belde, bevestigde ze dat ik zwanger was. Niet dat ik dat intussen niet al door had, ik geloof niet meer dat je per ongeluk positief kunt testen...

Sinds zaterdag is de vermoeidheid toegeslagen. Niet dat ik er echt naar zat uit te kijken, naar de kwaaltjes, maar ik was wel benieuwd wanneer ze zouden komen opdagen. Na een week dus ongeveer (gerekend vanaf mijn eigenlijke bloeddag). En knal zeg, heeft die eventjes hard toegeslagen. Ik zou zo in slaap kunnen vallen, op elk moment van de dag. Ik herinner me vaag van twee jaar geleden dat het nog erger kan, dus ik hou mijn hart al vast... Weet je hoe het voelt? Alsof je een hele dag zwaar gesport hebt. Je adem is weer tot rust gekomen en je hart pompt niet meer aan honderd per uur door je lijf, maar wat er overblijft is een allesoverheersende vermoeidheid, en je wil niets liever dan in je bed kruipen. Maar dat dan van 's morgens vroeg. Plezant :-)

Nu ja, voorlopig gaat het nog wel. Ook al omdat ik weet dat dit gewoon normaal is en ik dus niet anders kan dan mijn schouders ophalen en wachten tot het overgaat (over een week of 9, als het is zoals de vorige keer. Nog twee maanden, allee). En ook al: de maagpijn, constipatie en ochtendmisselijkheid zijn nog niet terug. Niet dat ik dáár zit op te wachten natuurlijk, maar ik maak me geen illusies dat ik gespaard zal blijven van verdere kwaaltjes dan wat vermoeidheid en bloedend tandvlees en belachelijke overemotionaliteit. Joy :-) Maar tis allemaal voor een goed doel, en dat maakt het allemaal zoooo veel draaglijker. Allee joep, nog twee maanden en het ergste is voorbij...