De hel

Gisteren was DE HEL. Met hoofdletters ja. Kindje 1 is ziek. En als Kindje 1 ziek is, dan zaagt ze nog harder dan anders... Ik had toevallig geen werk voor gisteren liggen dus was het logisch dat ik haar gewoon bij mij thuis hield. Maar miljaar maat, dat kind kan zagen. En constante aandacht vraagt ze sowieso eigenlijk al altijd, maar als ze ziek is, is dat natuurlijk nog een graadje erger. Ze speelde wel, maar nogal futloos, en ze kon zich op niets concentreren eigenlijk.

Nu ja, in normale omstandigheden kan ik daar wel mee om, en heb ik genoeg energie om haar aan te kunnen en zelfs een beetje te verwennen (haja, ze is ziek ocharme). Maar nu, met die vermoeidheid, is dat dus echt afzien hé. Ik heb er een hele ochtend mee rondgezeuld, haar op schoot gehad, ermee gespeeld, haar geknuffeld en aan haar wensen voldaan (eigenlijk is dat een beetje een verwend nest, we moeten daarmee beginnen uitkijken besef ik. Die kan om haar tutje zagen dat tien centimeter verder ligt, en dan geven wij haar dat. Onnozelaars die we zijn. Dringend iets aan doen.) Tegen 's middags waren we allebei halfdood en was ze gelukkig meer dan klaar voor een middagdut. En alles was oké geweest als ik ook een middagdut had kunnen doen, wellicht. Maar ik had werk aangenomen voor over de middag. Stom, ik weet het, maar het is hier al een paar dagen te kalm en er moet geld verdiend worden... Dus heb ik haar hele dutje door keihard gewerkt. En dan was zij er weer. Zagen, janken, huilen, zielig doen, belachelijke dingen eisen (zoals blijven zagen om iets vanonder de zetel te halen, en als ik dan op mijn buik lig en kijk, zie ik alleen een armtierig blokje duplo liggen ofzo. Zoals er tientallen naast haar liggen op dat moment. Tot drie keer toe. Grmbl)

Gelukkig hebben we zo'n dvd van Bumba, dat was mijn redder in nood. Ik denk dat het kind zo'n twee uur Bumba heeft gezien gisteren, ze kan er wel aan wennen. En ze kan zich ook redelijk concentreren daarop. Dus toen ik het écht niet meer aan kon, om een uur of drie 's namiddags, ik tegen haar begon te snauwen en ik op het punt stond in tranen uit te barsten van miserie en vermoeidheid, heb ik Bumba opgezet, mijn boek genomen en haar vervolgens een uur straal genegeerd. Deugd dat dat deed :-) En gek genoeg had zij daar eigenlijk weinig last van. Conclusie: ik moet dat meer doen, haar straal negeren. Ze moet tenslotte ook leren dat niet heel het leven om haar draait. Zeker niet als hier over acht maanden nog een ander koterke rondhangt. Allee, ligt...